साद देती हिमशिखरे !

!! जरासा !!

2010-04-10T10:49:00.000-07:00

रात्र मंद धुंद होती,
वारा बोचरा होता जरासा
नेहमीचा प्याला होता,
जामही होता जरासा।

लालेलाल जळजळता
प्यालातला जाम जरासा,
जोडीला तुझ्या आठवांचा,
फ़ेसाळता बर्फ़ जरासा।

एक आठवण एक प्याला,
खेळ रंगला जरासा,
मी तर मी, सवे माझ्या
जामही धुंदला जरासा।

विरघळे हलकेच रात,
अन नशा तुझ्या आठवांची,
हरएक जाम देत होता
गंध तुझा जरा जरासा।

पहाट हसते एकलीच,
उरही भरला जरासा,
मी मानली हार जेव्हा
जामही सांडला जरासा।

-
मंदार (साद मनाची)
०६-०४-२०१०

तव गझला उमलता गुलाब होता |

2010-03-21T04:34:00.000-07:00

तव गझला उमलता गुलाब होता
शब्द तयातला फ़ुलता शबाब होता ।

अनोळखी तु तरी कशी ओळ्खीची?
अडलेल्या प्रश्नांचा हा जवाब होता ।

गगनात होतो जळता चांद मी एकला
तव गझलेचा मिळाला आफ़ताब होता ।

कळे न कसली ओढ होती मनाला;
हासरा-लाजरा असा कातील नकाब होता ।

न शायर मी, तरी कशी केली शायरी;
आज तार्‍यापरी जळाला महाताब होता ।

--
मंदार (साद मनाची)
२०-०३-२०१०.

खेळ खेळलो जरी हारलेला

2010-03-11T05:08:00.001-08:00

.
मी आज मजलाच जाळुन आलो
तीच्या केसात गजरा माळुन आलो ।

आठवे पुन्हा पुन्हा तीच धुंद वेळ
मी व्यर्थ माझ्या मना चाळुन आलो ।

रंगल्या त्या क्षणांची भेट अनोखी,
गंध मोगर्‍याचे श्वासात ढाळुन आलो ।

चिंब भिजलेलो मी जादुई पावसाने
बरसणार्‍या चुंबनात ढगाळुन आलो ।

चांदण्याचा स्पर्श गं तुझ्या स्पंदनाचा,
मी मिठीत त्या मजला सोडुन आलो ।

मी हा खेळ खेळलो जरी हारलेला,
मी प्रेमरीत जगाची निभावुन आलो ।

-
मंदार (साद मनाची)
१०.०३.२०१०.

आजचा चंद्र...

2010-03-11T05:06:00.000-08:00

.
अंधारु आले आकाश..
संधीप्रकाश..

बोचरा वार
एकला रान सारा ..

दिवेलागणीची वेळ
सुरु होतो खेळ.

एक चांदणी ..
दुसरी चांदणी ...

उमलते नक्षत्र ..
चढु लागते रात्र ..

चांदही उगवला ..
सुवासही जरा सावरला ..

आजचा ,
तो चंद्र तुझ्यासारखा..
गोरा पान ..
शीतल..
गुदगुल्या करणारा
गालात हसणारा ..

अगदी तुझ्यासारखा..
तेच योवन त्याचे
तीच गर्विष्ठता..

आणि

तीच दुरी ठेवणारा ...

--
मंदार
१०-०२-२०१०

शुद्ध पाण्याने भरलेल्या प्याल्या

2010-03-11T05:04:00.000-08:00

.
रात्री औफ़िसमधुन घरी आल्यावर
बायकोला सांगतो ..
अग एक "ग्लास" तर आणं..

फ़ोडणीच्या तडतडीत..
आणि भाजीच्या चुरचुरीत तीचा आवाज येतो..
आलेचं हं बसा तुम्हि ..

आणि मग ग्लास घेउन ती येते
स्वयंपाक घरातुन..
लटकत मटकत.. घेउन जराशी गीरकी ..
सोबत येतो मोगर्‍याचा गंध
तीच्या केसातील वेणीचा ..

मग ती टेप वर गाण लावते
"दिल चीज क्या हैं आप मेरी जान लिजीये"
आणि त्या गाण्याच्या ओळीवर
स्वत: गुणगुणत मला "ग्लास" देते ..

अता दिलाच आहेस ग्लास ...
तर मग ओत ह्यात
तुझ्या धुंद साथीचे ..
तुझ्या धुंद सुवासाचे..
काही हळवे नशीले क्षण...
आणि पाज मला तेच नशीले रसायन
तुझ्याच धुंद हाताने ..

ती हसत हसत मग त्यात "शुद्ध पाणी" भरते

येते एक वेगळीच
त्या "शुद्ध पाण्याने भरलेल्या प्याल्याचीही" नशा ..
मयखान्यातल्या प्रत्येक मद्यांना मागे टाकेल अशी

-
mandar (Sad Manachi)
08-03-2010.

नजर

2010-03-05T09:37:00.000-08:00

नजरेची नजरेला ही साद आहे
सये तुझ्या डोळ्यात मी कैद आहे |

तुझ्या डोळ्यांचा मज एका सहारा
नको बरासावू धारा मी वाहत आहे |

घ्यावे तुला मिठीत मला प्रश्न आहे
लाजल्या डोळ्यांचा काय जबाब आहे |

तुझी माझे प्रीत डोळ्यातून बोलकी
मुके मुके राहुनी तू गात आहे |

कसली धुंदी तुझ्या डोळ्यात आहे
कसले नाते नवीन तू गुंफत आहे |

-
मंदार
21-11-09

मी तुला पहात होतो

2010-03-05T09:30:00.002-08:00

अंगणी प्रेमाचे सप्तसुर गातांना
झाडावरूनी अबोली तोडतांना
चोळी थोडी तटतटुनी येतांना
सये, लपुन मी तुला पहात होतो

मन धावले धुंद
विचार झाहले संथ
स्वर ते हळवे अंगणात पसरतांना
सये, मी गाणे ते ऎकत होतो

वर्ण ते साजीरे
सुंदर ते नाहलेले
सांजवेळी चमकतांना
सये, माडीवरुन मी तुला पहात होतो

हळुच अंगणी यावे
तुला मिठित घ्यावे
परी पाहुनी तुला लाजतांना
सये, पुन्हा मी दारात थांबत होतो

-
मंदार
(साद मनाची)

Shri Vi. Da. Savarkaranchya "Tanuvel" hya kavitevarun kahi suchale te lihile. Asha karto aapanas aawadel.

तुझ्या कारणे

2010-03-05T09:30:00.001-08:00

.
आठवाना आठवावे असे नसते
तरी आठवून "आठवण" आठवतो
आठवात सवय जडली इतुकी,
न कळे असा मी कितीक आठवतो

आठवून आठवून आठवणार किती
मनाला का कधी असतात भिंती
स्वैर स्वैर वागणे आठवांचे
मारून मुटकून कोंडणार किती

न आठवणे कधी असे चांगले
न जमे मजला ते तसे वागणे
हताश मी पुरता अश्या आठवाना
तुला न ठावे, हे सारे तुझ्या कारणे

-
मंदार
२४-०२-२०१०

सार्थकता (Vinodi Kavita)

2010-03-05T09:25:00.000-08:00

मोहोल्यात तुझिया येणे, न कधी सोडले मी
"नाही" म्हणालीस तरीही, पुसणे न कधी सोडले मी |

न एकटा मी, झाले लाख घायाळ येथे;
तुझ्या नजरेशी नजर देणे, न कधी टाळले मी |

किती कडक पहारा, भावांचा तुझ्यावरी हा
त्यांनी अनेकांना अनेकदा बुकलाताना पहिले मी |

मार खाण्यातही एकाला मी काही नव्हतो
मार खाउनी अनेकदा, फक्त वसा न कधी तोडला मी |

सार्थकता ह्या तपाची कधी अशीही व्हायची होती;
काय म्हणतेय ती पहा येथे, जे न कधी ताडले मी |

रे माकडा जा, जरा पहा चेहेरा आरशात खरा
पदवीस त्या ही, हृदयाशी कवटाळणे न विसरलो मी |

कळवळलो जरासा, अन निघालो माघारी
जातानाही अनेकदा वळून वळून तिला पहिले मी |

हे व्हावे असे, देवासही बहुदा मंजूर नव्हते काही;
पहा आली माकडीण मागे, अन पुढे पुढे चाललो मी |

--
मंदार
२३-०२-२०१०

आता सोडले मी

2010-03-05T09:23:00.000-08:00

मैफिलीत तुजीया येणे सोडले मी
घेतल्या जखमांना उकरणे सोडले मी |

ऋतूचक्रात माझ्या पाऊस नुरला काही
तुला साद घालणे आता सोडले मी |

रंग मेहेन्दिचे तुझ्या हातावरी सजले जेंव्हा
मी माझे तुझ्यात रंगणे सोडले मी |

आठवात तुझ्या हे जीवन आहे जायचे
आताशा हळू हळू मरणे सोडले मी |

आहे आयुष्य अजूनही पुढे बाकी;
"बेदील" करून तुला, वाहने सोडले मी |

मंदार
२३-०२-२०१०

आठवणींचा डोह

2010-02-17T03:31:00.000-08:00

.
अरे ! हे असले सगळे
भास का होतायेत ....
मनाची आस घेऊन
हे भावनांचे वारे का धावतायेत .

कोण आहे तिकडे,
कोण आहे इकडे
कोणाचा आवाज हा,
कुठून येतोय साज हा

तो पहा... तो पहा पुन्हा आला
उजवीकडून आला
डावीकडूनही आला
वर आकाशातही घुमतोय...
अन हे माझे चरा-चरही स्पंदन करू लागलीयेत
त्याच तालावर

कोण छेडतोय हा मल्हार,
दोर तर कुठेच दिसत नाहीये
पण, कोण ओढताय मला अलवार......

आवाज तर,
विलक्षण जीवघेणा गोड
तरल..
सांजेला पसर्णाऱ्या लाली सारखा
कोण गातंय असे,
का जीव वेडावतोय?
अन डोळे कुणाला शोधातायेत पुन्हा पुन्हा?

आताशा....
काहीच कळेनासे झालाय
त्या चहूकडे घुमणार्या आवाजाचे
त्या तरल सुरांची आवाजाची गळा मिठी पडतेय
ते गात्रांना उमगत नाहीये...

अनुभवतोय ते फक्त अस,
ह्या विलक्षण जादूचा डोह असावा....
अन धैवाताच्या किनार्यावरून फक्त झोकून द्यावे स्वतास तस...
बुडबुडा नाही,
तरंग नाही एकाही,
आणि खळबळही नाहीच..
सरळ गाठावा तळ...

हो डोहच तो,
तुझ्या गाण्याचा,
तुझ्या आवाजाचा,
तुझ्या सुरांचा
अन, पुन्हा पुन्हा मला खेचणाऱ्या
आणि तुझ्या अस्तित्वाचे पुरावे देणाऱ्या
तुझ्या "आठवणींचा डोह" ....

तुझ्या "आठवणींचा डोह" ....

-
मंदार
१६-०२-२०१०

तुझी आठवण 1 .

2010-02-10T12:51:00.000-08:00

खोलीतील एकटा कि गर्दीतील एकटा
तर आम्ही बुवा गर्दीतले एकटे...
म्हणूनही कदाचित तुझी आठवण
नित नित सोबत करते मला

तशी तुझी आठवण येते
ह्यास काही काल वेळ नाही
जरा कुठे खुट्ट वाजल
तरी येते की तुझी आठवण

आठवांचा आवेग मात्र वेग वेगळा
जोर जास्त असलाच तर कविता होते..
नाही तर गालात हसून व डोळ्यात रडून आवेग ओसरून जातो

आत्ता तर तसा स्वताच्या असण्यात जगण्यापेक्षा
स्वताच्या नसण्यात जास्त जगतो मी त्याचा एकाचा फायदा असतो ...
तुझ्या आठवण्पासुना कधी दूर नसतो मी

तुझ्या आठवण्पासुना कधी दूर नसतो मी

-
मंदार
११-०१-2010

! फ़ुलराणी !

2009-12-08T13:12:00.000-08:00

.
जी काल दिसली मला
फ़ुलराणी ती कुणी होती
नुर तीचा वेगळा नशीला
तीची नजर जादुई होती

कोण ती.. कुठली ती
मज प्रश्न असे नव्हते
एक अजीब होती सलगी
वाटे स्वप्न सामोरी होते

नाजुक ती ऎसी जैसे
फ़ुलपाखरु फ़ुलांवरले
देउनी रंग घेउनी गंध
तीने हे आसमंत धुंदवीले

आवरु कसा मी मला
मनावरी जोर नव्हाता
बांधु कसा मी इच्छेला;
ओढीस त्या दोर नव्हता

ती अशी रुप लेऊन आली
चांदणीचे रुप घेउन आली
गंधभारल्या तुझ्या श्वासांना
रातराणीही हुंगुन आली

जरा बावरलो जरा गोंधळलो
कोण देखणे कसे कळावे ?
फ़ुलराणी ही की परी देखणी
की संदर ह्या बागेतील फ़ुले

वेडे मन वेडे तन
शब्दही वेडावले अता
ये पुन्हा तू फ़ुलुन ये
हे जिवन तुजसाठी अता

शोधु कसे ती कुठे हरवली
सांगावा माझा देईल का कुणी?
नाजुक नवेली ती अलबेली
गेली मज वेड लावूनी......

--
मंदार (साद मनाची)
०८-१२-२००९

भ्रष्ट (वाळीत टाकलेला)

2009-12-08T13:11:00.000-08:00

मी शांत
तरी प्रशांत
मुख हासरे
उरी आकांत

मला वेदना
भंगली अर्चना
थांबला दिन
संपली आलापना

वेसेवरी एका
थांबलो पुन्हा
प्रवेश ना मिळाला
काय माझा गुन्हा

भ्रष्टीत मला
केले सांगा कुणी
माणुसास आज
माणुसकीची उणे

टाकाऊ मी परी
नव्हे शिळे अन्न
माणसा परीस तरी
माणुसकीस आसन्न

गावतल्या मंदीरात
मिळे माणुसकीचे न्यान
संपताच पोथी - पुराण
सर्व सर्व कोरडे पाषाण

बाटलेला जरी
मला अभिमान आहे
खोट्या पावीत्र्याची
मला कीव आहे

--
मंदार (साद मनाची)
०७-१२-२००९

कवीत्व

2009-12-08T13:10:00.002-08:00

ऎसे नाही की देशी ह्या कवी नाही जन्मला
नुसताच नाही कालीदास येथे घालीब होता जन्मला

महाकाव्ये ही ह्या देशी कमी ना झाली कधी
पानांवर पाने नुसतीच ना भरली कधी

तीच आहे हॊस आम्हा व्हावया शायर कुणी
आरती प्रभुही आज आहे आज आहे संदीप कुणी

न तंत्र न मंत्र शिकलो इतकेच बस लिखते रहो
समजले इतुकेच अंती लिखते रहो लिखते रहो

माणसापरीस साधाच कवीस जो ह्या समजला
मानु आम्ही त्यालाच आहे मर्म काही समजला

जन्मला जो जो येथे तो कवी आहे जन्मला
काव्यसर ह्या देशी अनादीकाळापासुन रंगला

--
मंदार

ती रात्र सोडवुन जा

2009-12-08T13:10:00.001-08:00

रंगली आहे तुझ्यात
ती रात्र सोडवुन जा
केसात माळलेला तो
तु मोगरा उतरवून जा

आर्तता तनात छेडलेली
तु सार्थकी लाऊन जा
गंध तुझीया श्वासातले
तु ओठात भारून जा

स्पंदणार्‍या काळजाचे
तु तराणे छेडुन जा
ती प्रेमात रंगणारी
तु गझल गाऊन जा

ओढ डोळा दाटलेली
झणी बरसत होती
तुझ्या माझ्या प्रीतीत
तु आज भिजून जा

--
मंदार हिंगणे
०२-११-२००९.

रातराणी ..

2009-12-08T13:07:00.000-08:00

.
सरत्या मैफ़िलीत कशी नादली गाणी
न कळे पुन्हा कशी गायली रातराणी

घेउन क्षण आठवांचे पाउल निघता निघेना
पकडुन हात घट्ट आज थांबली रातराणी

जडावल्या मनीचे गंध मिळाले श्वासांना
अखेर ओठांशी माझ्या स्पर्शीली रातराणी

सांगणार कसे, तीस शब्दांचीही साथ नाही
आवेगातच मजला बिलगली रातराणी

समजाऊ कसे तीला काही केल्या कळेना
अबोल संभ्रमात मलुल पडली रातराणी

शेवटची भेट ही मना हेलावुन गेली
बहरलेल्या ह्रुतुतही ही सुकली रातराणी

दु:ख नसे कुणा की, स्वप्न मिलनाचे अधुरे
पाहुनी अश्रु माझे ती पहा रडली रातराणी

---
मंदार हिंगणे
(साद मनाची)
२८-१०-२००९

आणि जिवन जिंकत गेले

2009-12-08T13:06:00.000-08:00

कोण बघतय कुणाची वाट ?
झाडाने बघीतली
फ़ळा फ़ुलांची वाट ?
फ़ळांनी चिमुकल्या रोपांची वाट?
अन जमीनीच्या गर्भातुन त्यांनी अंकुरण्याची वाट?
अश्या प्रत्येक वेळीस "जिवन" जिंकत आले ..

प्रेमास मिळाली सावली
प्रीयेच्या मस्ती भारल्या तारूण्यात.
तीच्या काळ्याभोर डोळ्यात ..
एका तान्हुल्याचे निष्पाप स्मित मिळाले..
आणि पुन्हा एकवार "जिवन" जिंकले..

उगवत्या सुर्याच्या पुन्हा मावळण्यात
चंद्राच्या चंचल विहरण्यात
रात्रीच्या अलवार तरंगात
आणि प्रात:काळच्या भुपालीच्या स्पंदनात
प्रत्येक वेळी "जिवन" जिंकले .

साधकाच्या विशुध्द साधनेत
तापसाच्या कठीण तपश्चरेत
मॊनीच्या अबोल अवस्थेत
नि:सीम भक्तिच्या शब्दातीत भक्तिमधे
प्रत्येक वेळी "जिवन" जिंकत गेले

---
मंदार

तुझ्यात मी

2009-12-08T13:05:00.000-08:00

महाभारत..कथा नाही सत्य आजचे

2009-12-08T13:03:00.000-08:00

महाभारत
ही कथा नाही
एक आपलेच आणि
त्या हरएक युगाचे सत्य आहे
जेथे
बुरसटलेल्या सांस्क्रुतीक बेड्या,
डळमळलेला आशावाद,
मुल्यहिनता आणि भ्रष्ट समाजवाद
जिवनाचे मापदंड ठरतात..

जेव्हा ,
न्यायासाठी बंद असता ध्रितराष्र्टा चे डोळे
आणि जैसे ठेवली अनंते तैसेची राहाणे हा धर्म
जेथे,
आचार्य द्रोणाचार्‍यांचे कर्तव्य
पोट भरविण्यासाठी कोणापुढेही नतमस्तक होते

येथे तयार होते पार्श्वभुमी "महाभारताची"

जेथे
दुर्योधन आणि दु:शासन
हे खरे खलनायक नाहीच मुळी
ते तर फ़क्त बाहुले शकुनीच्या हातातले

जेथे,
कर्ण आणि एकलव्य
बळी ठरतात
एकाच व्यव्यस्थेचे
की जी गांधारी प्रमाणे
आपल्याच डोळ्यांनवर पट्टी बांधते

स्वताच्या अपमानाने डिचवलेली द्रौपदी
विसरून जाते की,
दुसर्‍यांच्या जाती आणि विकलांगतेवर
व्यंग करतांना
स्वत:च्याच संस्काराच्या उणीवा दिसतात..

आजही द्रौपदीला डावावर लावणारे
षंढ आजही समाजात वावरतात.

तर,
महाभारत
जी फ़क्त कथा नाही
सत्य आहे
कदाचीत
आपल्या ह्याच काळातले..नाही का?

--
मंदार

तुझा "होकार"

2009-10-08T04:10:00.001-07:00

प्रेमास कधी नसते
शब्दांची परीभाषा
कळले तुझ्या नजरेतले
आनंद अन आशा

होकारास तुझीया
शब्दांचे बंध नव्हते
डोळ्यांनीच वाचले मी
डोळ्यातील भाव होते

कोरडे कसे व्हायचे
भाव हे नित्यगंधीत
माझ्या श्वासात आहे
तुझ्या श्वासाचे संगीत

शब्दातीत आहे
हा खेळ सारा
मिलनास आपल्या
साक्षी आसमंत सारा

ओठांवरला होकार जेव्हा
तुझ्या नजरेत दाटत होता
माझ्या ही डोळ्यात तेव्हा
अबोलपणाचा पाऊस होता

--
मंदार (साद मनाची)
०७-१०-२००९.

ते दाट धुकं

2009-10-08T04:09:00.000-07:00

शांत.. निर्मळ.. संथ.. अलवार
तरी चहुकडे आपल अस्तित्व ठेउन असणारं
दुरवर पसरलेल्या निळ्या आकाशाखाली
तुझ्या मिठीची अनुभुती देणार....... ते दाट धूकं

त्याच धुक्यांच्या बाहुत गुरफ़टणारा मी
आणि माझ्या हातातली थरथरणारी लेखणी
काही लिहण्याच्या आधीच तीथे शब्द थांबत होते
असं का ? माहीत नाही, पण असे करवणारं...... ते दाट धुकं

एक वेगळेच स्वप्न तीथे आकार घेत असतं
अन त्याला स्पर्श करवा म्हणुन हात पुढे करतो
पण हातात येण्या आधीच तो आकार विरळ होत जातो
असाच पाठशिवणीचा खेळ खेळणार..... ते दाट धुकं

ते दाटलेले धुकं ... ते दाट धुकं

--
मंदार (साद मनाची)
०६-१०-२००९.

राधेय म्हणा वा कौंन्तेय

2009-10-08T04:07:00.000-07:00

दैवजात दु:खे असते
दोश का कुणाचा
शुद्र म्हणवीती लोके
जरी पुत्र क्षत्रीयाचा

जसे भाग्य माझे
तैसाच भोग कन्हैयाचा
पुत्र देवकीचा आठवा
म्हणवीती कान्हा यशोदेचा

जन्मताच परीत्यक्त दोघे
आम्ही आमुचीया नशिबाने
फ़रक तो कोठे आला
का नच मजसी स्पर्श कुलत्वाचा

हिणवती लोके मजला,
जरी हेवा तयासी कुंडलाचा
कपटे याचक बनोनी आला
तो देव कोणत्या कुळाचा

माझे जिवन होते माझे
अभिमानी मी जरी पुत्र सुताचा
नको असले कुल क्षत्रीय
जयांचा आत्मा किल्मिषाचा

राधेय म्हणा वा कौंन्तेय
मझला, अंश मी तेजाचा
सुर्यपुत्र मी नसे सुतपुत्र
जरी मी शापीत दैवाचा

--
मंदार

एक आशा... तु पुन्हा भेटण्याची

2009-10-08T04:06:00.000-07:00

.
तु कवीता आहेस माझी
शब्दात, अर्थात
अन ओळींमध्ये तुलाच बघतो मी
पण तु येतेस
आणि लगेच निघुन जातेस
अगदी एखाद्या चारोळी सारखी

अन मग मी बसतो.
तुझ्या आठवणी रंगवत.
तुझ्या थोड्याश्या अस्तित्वाने ही
भारवुन गेलेल्या पाना फ़ुलांवर कवीता करत ..

आणि वाट पहात राहतो की, पुन्हा कधीतरी
भाव डोळ्यातील उलगडतील
स्पर्शातून, गाण्यातून वा एखाद्या कवितेतून ।
ते तुझ्या अस्तित्वाचे पुरावे आहेत;

आणि मांडतोय हा प्रपंच निदान ह्या आशेवरून ।

--
मंदार (साद मनाची)
०३-१०-२००९

। आज ना उद्या ।

2009-10-07T04:52:00.000-07:00

.
प्रेमात तु पडणार आज ना उद्या
माझी तु होणार आज ना उद्या

ओठ अबोल, अन हे डोळे बोलके
गालावर खळी येणार आज ना उद्या

घे सखये तु फ़ुलुन घे, रुतु सजले
प्रेम तराणे, रंगणार आज ना उद्या

लपवीलेस कितीक, तु भाव मनीचे
गुपीत हे, उलगडणार आज ना उद्या

तुझीच आस, मी थांबीन चातकापरी
जल देता मेघ, निववीणार आज ना उद्या

गुंफ़तो तुझेच रुप, शब्दात माझ्या
गीत माझे, तु गाणार आज ना उद्या

--
मंदार (साद मनाची)
२९-०९-२००९.

तीचा हाच "वेडेपणा"

2009-10-07T04:45:00.000-07:00

वाट पाहत असतेस तु
नेहमीच्याच पारावर ...
जरा उशीरानेच पण मला येतांना बघुन
तु धावत येऊन मिठीत घेतेस..
चार अश्रु ढाळुन मोकळी होतेस..
धुवांधार पाऊस पडत असतो
छत्री असते.. पण तु ती उघडु देत नाहीस..
तुझी ओढणी च अर्धी अर्धी डोक्यावरुन घेतेस.
आणि बाहुला कवटाळुन..
आपण चालु लागतो..
... लोक हे सगळ पहात असतात.
जळतात मेले, पण नाव ठेवतात ..
म्हणतात
सोडली ह्यांनी लाज अन
चालवला काय हा वेडेपणा...
किव येते असल्या लोकांची
असल्या जळपट मेल्यांना कोण सांगणार?
की,

तीचा हाच "वेडेपणा" माझ्या जगण्याची ताकद आहे.

--
मंदार (साद मनाची)
२४-०९-२००९.

जाब

2009-10-07T04:43:00.001-07:00

माझी कवीता फ़क्त तुझ्यासाठी
त्यातली ओळ न ओळ...
शब्द न शब्द फ़क्त तुझ्याचसाठी
त्या कवीतेचा अर्थ ..
फ़क्त तेवढा राहु दे मजपाशी..
तु तर जाशील निघुन ..
मान मुरडुन ... तुडवुन मला
त्यास हरकत नाही माझी
पण एक सांग मला..
जिने तीचे रक्त सांडलय तुझ्यासाठी ..
त्या लेखणीस मी काय जाब देऊ

त्या लेखणीस मी काय जाब देऊ

--
मंदार (साद मनाची)
२२-०९-२००९

एकांत

2009-10-07T04:34:00.000-07:00

कधी कधी
एकांत माझा गुणगुणायला लागतो..
त्या पाण्यावर पसरणार्‍या रेषांसारखा
अलिप्त.. शांत.. तरीही,
सरोवराच्या गर्भातली खळबळ सांगणार्‍या तरंगासारखा..
तुझ्या आठवांचा एक खडा टाकला..
की लगेच त्याचे साद पूर्ण सरोवरभर पसरणार..
तरंग थांबताच ....एक शांतता..शून्यात नेणारी.

अन मग पुन्हा एकवार एक आठवण
त्या पाण्यात जाऊन पडणार ......
मनाच्या सरोवरात खळबळ करणारी. .
कुठेतरी थांबवायचा हा खेळ
म्हणून मग मी उठून चालू लागतो..
पाऊल थकल्यावर जरा बसतो निवांत..
नेमकी तिथेच कुडीतील इंद्रिये कुरकुरायला लागतात

कारण,
तोच तरूचा पार असतो..
तीच असते दिवेलागण..
सारी सारी तिचीच देतात आठवण
आणि ओरडून सांगत असतात..
आज पौर्णिंमा..
तरी तुझा चंद्र आभाळी नाही ...

--
मंदार (साद मनाची)
१७-०९-२००९.

थांब सखये, तू थांब अता (2)

2009-10-07T04:30:00.000-07:00

वळून पाहशी, तू का जाता
थांब सखये, तू थांब अता

थांब प्रीये, ग थांब साजणी
तूझ्याचसाठी, ही गातो गाणी
साथ दे तूही, माझीया सादा - १

सांज ही बघ, येई फ़ूलोनी
नभी नक्षत्रे, येती उमलोनी
खूले ही मैफ़िल, तू जरा लाजता - २

तव तेजाची, न्यारी किमया
तूझीया रंगी, ही रंगे दूनीया
चांद ही लपला, ग तूला पाहता - ३

गौरवर्णी बाला, तू शोडष वर्षा
त्रूषार्त मी, सये तूझीया स्पर्शा
ही आस मनीची, नव्हे वासना - ४

बेधूंद जाहलो, मी तूला पाहूनी
मन बावरे हे, तूला समर्पूनी
स्विकारी वा फ़ेकावे, ते तूझ्या हाता - ५

नच विनोद हा, सत्य एक हेची
सये ह्रुदयी माझ्या, आहे एक तूची
जगणे तूजवीण, शक्य नसे अता - ६

--
मंदार (साद मनाची)
१०-०९-२००९

थांब सखये, तू थांब अता (Sad)

2009-10-07T04:28:00.001-07:00

वळून पाहशी का तू जाता
थांब सखये, तू थांब अता

थांब प्रीये, थांब साजणी
ऎक एवढे गाणे माननी
मम आयूष्य तूझीया हाता - १

जिवनगाणे नयनी दाटले,
स्वप्न दिवाणे कसे भंगले
दैवे लिहीले वियोग माथा - २

नभी जमती चित्रे काळोखी
सागरासही मग येईन ओहटी
झणी थांबेल प्रूथवी फ़िरता - ३

सूख दूख्खे नित्य अकल्पित
मागणे एक सये तूला फ़क्त
राहू दे तव हात माझीया हाता - ४

--
मंदार (साद मनाची)
०८-०९-०९

विडंबन- दारूड्या मयवरा (मदीरापान ५)

2009-10-07T04:25:00.000-07:00

सह्र्दय गदिमां ची माफ़ि मागून .... ।

मूळ गीत:
नको करुस वल्गना रावणा निशाचरा !
समूर्त रामकिर्ती मी न्यात हे सूरासूरा..

विडंबन :
नको करूस वल्गना दारूड्या मयवरा !
सर्व जगमान्य ती न्यात घे निशाचरा

झिंगण्यास योग्य ती परकाया प्रवेशता
घोट घे तू माणसा झणी फ़िरून एकदा
लाज राख दारूची चिंग तू जरी खरा

जिथे तिथे दिसे मला लोकमान्य जाम तो
स्वप्नी ये उशातळी मदमस्त धाम तो
कल्पनेत पूजीतो त्याच एक मय-करा

योग्य अनेकास ती, मानले तीच्या गूणा
परत जातो धूंद मी मयशाळेस एकदा
तरणे ज्यात डूंबूनी एक ही तीची अदा

घोट घेता अंतरी, उसळते ही दामीनी
भडकते आस ती उदरात ओतूनी
जा तरी पीत तू घेउनी तूझ्या करा

नयनबाणही कधी चूकेल घाव घालीता
क्षणही होश ना तूला दारू हीच प्राशीता
भूलवी तूला अशी जणू जादू की मंतरा

ठाकता तूझ्यापूढे छंदमूक्त जाम तो
ठेवणार होश ना असा मस्त बाण तो
तरल जामधूंद तू, विचार हा करी जरा

बघेन धूंदजाम मी बेवड्या तूझ्या मूखा
मूक्त पंख लाउनी उडसी तू सूखीसूखा
भारमूक्त होऊ दे एकवार अंतरा

--
मंदार
25-08-09

तूझ्या धूंद साथीत (मदिरापान-४)

2009-10-07T04:22:00.001-07:00

प्याला वर प्याले
प्रीये असेच भरू दे
तूझ्या धूंद साथीत
रात्री अश्याच सरू दे

भरू रकाने रात्रीचे
एकांत निवांत ठरू दे
मैफ़िल ही प्रेमाची
अशी उत्तरोत्तर रंगू दे
तूझ्या धूंद साथीत
रात्री अश्याच सरू दे

एकच प्याला दोघांसाठी
धूंदी दारूची वाढू दे
राहू कसा अबोल मी
शराब शब्दांची भरू दे
तूझ्या धूंद साथीत
रात्री अश्याच सरू दे

-
मंदार हिंगणे (साद मनाची)
२२-०८-०९

शराबी इतकी शराब का पीतो (मदिरापान-३)

2009-10-07T04:13:00.000-07:00

शराबी इतकी शराब का पीतो?
न थोडकी खूप सारी का पीतो?
उमजते पीणे असे न चांगले
मग ईतकी खरब का पीतो?

जखमाच अश्या मिळाल्या की
न पीले तर मेलो असतो
आधार प्यालाचा नसता
तर कधीच विखूरलो असतो

लपून ढाळले अश्रू कितीक
उघडपणे आज ते पीतो
शराबी इतकी शराब का पीतो?
न थोडकी खूप सारी का पीतो?

आता सूकले डोळ्यातील पाणी
आठवात वाहीली रक्तांची गाणी
अशी चूक ती काय माझी
नशिबात लिहली दैवाने विराणी

काहीसे आहे असे नक्किच
लपवीण्यास ते तो शराब पीतो..
शराबी इतकी शराब का पीतो?
न थोडकी खूप सारी का पीतो?

--
मंदार हिंगणे (साद मनाची)
२१-०८-०९

हो हो मी पीतो (मदिरापान-2)

2009-10-07T04:03:00.000-07:00

प्यायला मी घाबरत नाही
बिनधास्त पीतो..
कूणी टवकारले डोळे..
तर लटपटत पीतो...

प्रेमीजनां समोर पीणे नको
हा तसा बेवड्यांचा स्थाइभाव
करून सवरून लपवीणे
हा तर निव्वळ अहंभाव

सूरक्षीततेच्या नावाने
मनात नूसती चलबीचल
दिसताच सामोरी बाटली
दिलात होते गडबड

असेल जर खरे हे तर
उगाच कशाला लाजायचे?
सूटलाच जर निश्चय
तर सरळ जाऊन प्यायचे..

स्पर्श होताच लाजळू
पान मिटूनी घेते
मावळतो रवीराजा
अन फ़ूल कोमेजते

लाजळूने लाजावे
फ़ूलाने कोमेजावे
ह्यास का दोस्तांनो
कूणी पाप म्हणावे?

पीणे हा बेवड्यांचा तर
चिरंतर स्वभाव...
बहाणा एक पूरे
मग नाही ठहराव..

पीणे नाही जिवनात
मग जगता कशाला
रस्ता ओलांडतांना
सिग्नल बघता कशाला?

जमेल तीतके प्यावे
उरलेच तर बाकीच्याना द्यावे
पीण्यासाठीच जन्म आपूला
उगा का प्यासे मरावे?

म्हणोत कूणी "बेवडा"
परी नाही चिडायचे
हो हो पीतो मी
असे छाती ठोकून सांगायचे...

--
मंदार (साद मनाची)
२१-०८-०९

मी झालो मदिरा (मदिरापान-१)

2009-10-07T04:00:00.000-07:00

मी झालो मदीरा
प्याल्या पाल्यातून रंगण्यासाठी
संपवीते मी स्वताला
तूटल्या दिलास जगवीण्यासाठी

जग म्हणे मला खराब
अन म्हणती कवी शराब
एकवार ओठांशी सजवा;
झाल्या जखमा विसरण्यासाठी

आग असलेले कधी पाणी
कधी मी बनते रातराणी
कवींच्या कवीता मी
अन सावरते तूट्ल्या दिलाची कहाणी

प्रत्येल मूलखाची मी
अन लखो दिवाणे माझ्यापाठी
हरएक धर्माची जान
मी अन सजती मैफ़िली माझ्यासाठी

नका झिडकारू मला
उगा का करती बदनाम
निट बघा वेड्यांनो,
देव ही करती सोमरसपान

--
मंदार
२२-०८-०९

ग सये मनचली...

2009-07-09T15:23:00.002-07:00

ग सये मनचली
तू गुलाबाची कळी
चोरूनी मन माझे
तू का दूर उभी

ग सये मनचली ....

गालावरची खंळी
मज काय बोली
सांग सये अता
लाजू नको मूली

ग सये मनचली ....

ओढणी तूझी ही
अस्से खेळ करी
वार्‍यावरी झूलतां
गं शततारा जाळी

ग सये मनचली ....

मस्तीत ही रात
किती जादूई बात
उमळला चंद्र आकाशी
एक चंद्र माझ्यापाशी

ग सये मनचली....

तू परी चांदण्याची
की माझ्या स्वपनांची
चोरूनी मन माझे
तू दूर का उभी

ग सये मनचली....

झूरून झूरून अशी
का निघून जाशी?
तू भाव अंतरीचे
आण तूझ्या ओठी

ग सये मनचली....

तूला बिलगे पाऊसही
का आग माझी व्हावी
सये दे जरा मिठी
सांधू जन्माच्या गाठी

ग सये मनचली....

--
मंदार हिंगणे
०६-०७-०९

: ओढणी :

2009-07-01T15:50:00.000-07:00

.
एक सूंदर ओढ्णी
तीच्या अंगावर बूट्टेदार लडी
काय सांगू दोस्ता
तीव्या रंगा ढंगाची गोडी

तीचे सोनेरी काठ
मला छळण्याचा घाट
हळू हळू वार्यावरी उडे
जीव माझा धडधड करे

तीच्या अंगावरची रेघ
वाटे पावसाळी मेघ
खट्याळ तीरपा कटाक्ष
कशी ओळखावी मेख?

डोईवर तीच्या येता अशी
भासे चंद्राची आभा जशी
गोंडा तीचा मस्तीत झूले
वाटे मज काहीतरी बोले

तलमता स्पर्शात अशी
नाजूक सोनकळी जशी
घेताच चांदणीचे रूप
फ़िक्या मोत्यांच्या राशी

अता तर खुप झाली वेळ
आणि ओढणी करतेय खेळ
जीव होतोय ग वरखाली
जाणे कधी होईल ग मेळ

--
मंदार
01-07-09

दुर तरी माझी आठवण ठेव

2009-06-20T00:54:00.000-07:00

कसे तुला सांगू एकांत तो कसा
त्या पानगळीला विचार विरह तो कसा।
उगाच फ़सवांचा आरोप का देतेस?
विचार तु काळालाही
तुझी आठवण न आली तो क्षण कसा!

आयुष्य अल्लड......म्हणून मी शांत आहे
असंख्य जखमांचे देणे....म्हणुन मी शांत आहे।
सांगावी म्हणतो जगाला कहाणी माझी;
येइल त्यात तुझे नाव..म्हणून मी शांत आहे।

शेवटी इतकचं म्हणेन की,

आठवांत राहीन ही ईच्छा ठेव;
नजरेपासून दूर पण मनात ठेव।
म्हणत नाही मी नेहमी साथ दे;
दुर तरी माझी आठवण ठेव

-
मंदार
29-04-09

ही रात्र चांदण्याची

2009-06-17T07:51:00.000-07:00

नूरलो एकटा आताशा
माझा इतूकाही मी
मनास आज तूझसमीप
जेव्हा होतांना पाहीले मी

आनंदे सांगू कसे तूला
न गगनात मावलो मी
काळ्या तूझ्या डोळ्यात
जेव्हा मलाच पाहीले मी

उमगले भाव मनीचे
न सांगता तू मला ही
आरक्त तूझ्या गालावर
जेंव्हा खंळीस पाहीली मी

जादुई ह्या क्षणाची
किती वाट पाहीली मी
अवचीत रीते झाहलो,
जेव्हा मिठीत शिरलो मी

मनातल्या चकोरास
ओढ शुभ्र चांदण्याची
अशी एकदाच का येते
ही रात्र चांदण्याची

ही रात्र चांदण्याची

-
मंदार हिंगणे
१६-०६-०९

| हवीये तूझी साथ मला ।

2009-06-12T02:06:00.000-07:00

खूप लांब आहे ही जिवनवाट
थोडी उसंत तूझपाशी हवीये मला
थोड दूरपर्यंतच का होइना
फ़क्त हवीये तूझी साथ मला ।

सारे आयूष्य नाही मागत
पण चार घटकाच मागतोय तूला;
त्या चार घटकांमधे जगण्यासाठी
हवीये तूझी साथ मला ।

धूंदीत आहे मी अन तू ही आहेस
मी तूझा नी तू माझी; हे क्षण दे मला;
अखेरचे एकदाच ह्या नशेत रमण्यासाठी
हवीये तूझी साथ मला ।

एका धूंद क्षणाची आहे भेट आपली
सोड उद्याची चिंता कशाला ?
फ़क्त अखेरचे ह्या वेळेत
हवीये तूझी साथ मला ।

अत्ता तर कूठे होतय कातरवेळ
चांदण्याही कूठे येत आहेत क्षितीजावर
फ़क्त शेवटचा चंद्र बघण्यात
हवीये तूझी साथ मला

--
मंदार हिंगणे
०४-०६-२००९.

मन वेड्यागत का होते?

2009-06-09T14:56:00.000-07:00

.कसे सांगू की आज
मन वेड्यागत का होते?
जे म्हणावे आपलं
ते परकं का होते?

करी तू सहज इशारा
असा जाता जाता
ही तूझीच अदा,
मन माझे फ़िदा का होते ?

पहावे तूला एकटक
वाटे क्षण क्षण पहात राहावे
न दिसता तू क्वचीत,
मन बावरे का होते?

रंग सारे निसर्गाने
रूपात तूझ्या सजवीले होते
गंध, फ़ूले नी फ़ूलपाखरे
सांग तूझवरी रूसली का होते?

सजले दिवे तारंकांचे
उमळोन चंद्र ही आला
आसमंती मैफ़िलीत त्या
सूर तूलाच शोधत का होते?

चालतांना मी एकटाच
धूंद धूक्यातली वाट
मला नित्य वेढणारे
तूझेच भास का होते?

न शक्य अताशा
तूझवाचून जगणे माझे
अता डोळ्यात माझ्या
मिलनाचे स्वप्न का होते?

-
मंदार हिंगणे
०४-०६-०९

!! ती तूझी माझी प्रीत ग !!

2009-05-23T05:17:00.000-07:00

छेडीला साज तू
एक नवा आज तू
फ़ुलले प्रेम रुतू
दे मला साथ तू

लाजता तू अशी.
खळ्यात पाडशी ..
घेत जरा मिठीत ग..
श्वासांनी बोल तू ...

ऎक जरा साजणे
आवर तूझे लाजणे
तोडूनी बंध ते
हो मुक्त बेभान तू

होताच स्पर्श तो
शहारले अंग ग
बाहूंचे पाश ते
उधळती रंग ग....

मुक्त बेभान हा
पाऊस सांडतो
थांबण्या तव देहावरी
थेंब थेंब धावतो....

होई फ़ुलांचे अंतर
आपूल्या मिलनात ग
रक्तातून उसळती
तूझी माझी प्रीत ग..

ती तूझी माझी प्रीत ग

----
मंदार हिंगणे
22-05-2009

: शपथांची बेडी :

2009-05-23T05:13:00.000-07:00

आज काही केल्या काहीच आठवले नाही,
क्षण एक वाटले..तूला विसरलो तर नाही ?
म्हटलं आठवातून गेलीस ते बरच झाले
अता स्वतास ओळखण्याचे कारण उरले नाही !

आयूष्यभर मी जगण्यापासून दूर राहीलो
तूझ्या सुखासाठी तुझ्यापसून दूर राहीलो
याहून मोठी सजा ती असणार काय ?
शरीर बनून प्राणापासून दुर रहीलो

जेव्हा कधी तुला भेटण्याची वेळ चालून आली,
तू दिल्या शपथांची बेडी आडवी आली
आठवणीत तूझ्या आजही पाणावतात डोळे
प्रत्येक अश्रूत फ़क्त तूच नजर आली.

कदाचीत विसरशील त्या धूंद क्षणांना
पण मला विसरणे तुझ्या प्रारब्धात नाही
झालीच ईच्छा तर कधीही आजमाऊन बघ ;
विसरशील स्वताला पण मला नाही

अशीच सरतील कैक वर्षे ह्या जगराहाटीत
असू आपण वयाच्या त्या अंतीम पडावावरही ;
येईन मी नक्की तेव्हाही जाणून घ्यायला
की तू सुखात तर आहेस की नाही ?

----
मंदार हिंगणे
१२/११/२००८

तशीच मैत्री कर माझ्याशी ..

2008-11-14T09:48:00.000-08:00

मैलांचे अंतर मागे टाकून लाटा किनारागत पोहचतात;
काही क्षणच त्या किनार्‍यावर राहून जातात..
थोडी वाळु घेउन जातात थोडे पाणी थेउन जातात ;
भेट न पुन्हा कधी पण जन्माची ओढ ठेउन जातात

जगतांना असे बरेचसे अनुभव येतात.. बरेच वेळा अनोळखी व्यक्ति येतात आयुष्यात काही क्षणा करीता . कधी केवळ एक क्षणाची भेट पण खुप आनंद देउन जातात , आठवणी मागे ठेउन जातात.. कोण कुठली व्यक्ति त्या गोष्टी गौण असतात. त्यांच्याशी खर तर कुठलाच ह्रणानूबंध नसतो . पण कुठेतरी एक अनामीक ओढ असते मग ती भेटीची असो, नुसतेच बोलण्याची असो किंवा त्यांच्या सुखाची असो ... ती आपुलकी म्हणा ते जे काही असते ते मग काहीही असो .. त्यांच्या सुखासाठी आपल्या मनात एक संवेदना नक्कीच असते; कारण ते काळजाच्या वाटेने आयुष्यात आलेले असतात.
बरेच वेळा अश्या संवेदनांना नात्यात बांधणे हे त्या अनामीक नात्यासाठी धोक्याचे असते . त्यांना नात्यात बांधण्याच्या प्रयत्नात त्यातील संवेदना आपूलकी ओढ सगळ संपुन जाते.म्हणुनच ते जे काही आहे ते तसेच अनुभवावे .. कारण त्यातच त्याचा गोडवा टीकुन आहे.
म्हणून मी नेहमीच म्हणतो की ...

हजारो मैलांचा प्रवास करून येणार्‍या लाटांची
आणि किनार्‍याची भेट असते काही क्षणांची ...
तशीच मैत्री कर माझ्याशी ..
पण ओढ असु देत हजारो मैलांची ।

-----
Mandar Hingne

तूझी वाट पाहणे...!

2008-11-06T04:34:00.000-08:00

तूझी वाट पाहणे
ही वेगळीच बात आहे ...
तूझा विरहातही
तूझ्या आठवांची साथ आहे..

आठवण म्हणजे..;
सतत विचारात तूझ येण असत.
का
आठवण म्हणजे,
तू न मागताही तूला बरच काही देण असत

...आठवण म्हणजे;
तूझं मन आपोआप मला कळणं असत
की
एक नातं आपल्या मनाच
ऎकमेकांशी जूळणं असत

केव्हातरी मग
मन माझ होते अलवार
शब्दांकडे उघडते मग
माझ्या आठवांचे दार

मी मग होत जातो
एकटाच भरभरून व्यक्त
आणि समोरचे सारे विश्व
ऎकत असते माझ मन फ़क्त

अतातरी तुझ्या पावलांना
माझ्या दिलाचा रस्ता कळू देत
प्रेमाच्या नात्याने मग,
दोघांची ओंजळ अता भरू देत ..

--
मंदार हिंगणे

मज आठवीते तू माऊली

2008-10-28T07:38:00.000-07:00

दिवाळीचा सण थोर
सजवीतो घर दार
मांडतो दारापूढे
तेलदिव्यांच्या रांगोळी
पाहून दिव्यांची आवली
मज आठवीते तू माऊली ।

आठवीता दिवाळी
मनी दाटते तूझे रूप
चैतन्याने ओतप्रोत
तूझा घरातील वावर
उजेडात पणतीच्या
तूझी तेजाळते सावली
मज आठवीते तू माऊली ।

जरी आज दूर पोटासाठी
जाउ दिलेस तु मला
माहीत मला अन तूलाही
आहे ते माझ्याच भल्यासाठी
झाली चार वर्षे पाहुनी तूला
जिव होतोय ग वरखाली
मज आठवीते तू माऊली ।

आज सुख लोळती पायापशी
तरी जीव मायेचा उपाशी
तुज भेटाया झुरतो मी
का न ठेवले तू मला
ग आई तूझ्या पदराखाली
मज आठवीते तू माऊली ।

!...... चातकाची हाक.......!

2008-10-24T07:24:00.000-07:00

आले आले घन-मेघ हे दाटून
पुन्हा आला श्रावण एकदा फ़िरून

भिजवीली माती दरवळे सुगंध
नाचती पाखरं एकरूप होवून

गरजला नभातूनी हा नाचला रानभर
सैदामीनी गाई गाणे नभास बिलगून

टपोर्‍या थेंबानी शहारले अंग अंग
सरीत पावसाच्या हरपले भान

तापल्या धरेवर गारव्याची पखरण
थबकल्या मनावर आशेचे किरण

बरसणार्‍या क्षणात उभा हात पसरून
येना सये अता ते पाश दुर सारून

नसे मल्हार जरी कमी न मझी साद
झणी ये धावत ही चातकाची हाक।

--
मंदार हिंगणे
२३/१०/२००८

ऒर हमे मंजीलोसे वास्ता था |

2008-10-04T04:47:00.000-07:00

न खुदासे शिकायत थी न तकदीरोंसे वास्ता
चले थे जहांपे वो मेरा अकेलेका ही था रास्ता

चलते चलते युहीं, मुकाम तो कयी गुजरे गये
पर, मंजर की चाहमै हम रास्तोंसे दूर न गये

खूशबू जैसे कयी लोग हमे तो राहों मै मिले
खूशकिस्म्त है हम, वो थोडी दूर तो साथ चले

तमाम उम्र कोन यहां किसका साथ देगा
लेकीन ये न कम था, थोडी देर तो उनसे मूखातीव थे

वो तो एक शब की मुलाकात थी,
नशेमै थे हम तुम, कल की किसे खबर थी

दि तो थी उन्होने दस्तक मेरे दिल पर ;
अब तो किसी ऒर की आहट है मेरी जिंदगी पर

रात के साये मै तुटा वो बेहोशीका आलम था ;
जाग रहे थे चिराग राहों के, ऒर हमे मंजीलोसे वास्ता था

मंदार
27-09-2008

मेरी नजर मै खुदा भी बेकसूर नही ।

2008-09-21T08:56:00.000-07:00

माना के वक्त ने की बेवफ़ाई
हसरते और आरजू भी आज रूसवां हैं
पर इतनी बूरी भी तो नही सभी लोग
क्या दोस्तोंके भी दूवाओं मैं असर नही हैं ?

लब्ज तो हमेशा अपना रंग दीखाते है
खूशी हो या गम अपनीही बाजी खेलते है ।
उनसे गीला क्या, नजरीया बदलो जरा अपना ;
शायद प्यार करनेवाले आपके आसपास ही है

रूसवाई का हक्क माना आपही रखते है
और हम है की मनानेकी कोशीश करते है
जाने-अंजाने मै दिल आपका तोड बैठे;
और आप है की हमासे नफ़्रत करते है

आप तो मिट्टी का आशीयाना बनाते गये
और अफ़सानोंको हकीगत मै फ़िरोते रहैं
हम न थे हमारे कभी, थे पहेलेसे किसी और के
और आप हमे बेवफ़ा कातील बनाते रहैं

गम मैं हसने वालोंको रुलाया नही जाता
जैसे लेहेरोंसे पानीको हटाया नही जाता
होनेवाले तो बस हो जाते अपने तकदीरसे
किसी को कहकर अपना बनाया नही जाता

आखीर मैं बस इतना कहूंगा आपसे ..

कोन है जो मंजरसे दुर नही ?
कोन है जो जिंदगीसे मजबूर नही ?
गलतींया तो सभी करते है,
मेरी नजर मै खुदा भी बेकसूर नही ।

----
मंदार हिंगणे

एकदा मला पाहाचय तूला पाउसात भिजताना

2008-08-13T07:55:00.000-07:00

एकदा मला पाहाचय
तूला पाउसात भिजताना
तरसताना बघाचय
त्या बरसणार्‍या क्षणांना

असावी तू चिंब भिजलेली
ओल्या केसातूनी थेंबे ओघळलेली
ओला पदर थोडा सरावा बाजूवर,
अन काजळी गालावर ओघळलेली

व्हावे मीही थेंब एक कुणीसे
तुझ्या डोईवर पडून पायापर्यंत घसरावे
सुखावेल मीही तुझ्या ओलत्या स्पर्शाने
निथळारे रूप तुझे मनात साठवावे

असे पाऊसाने थैमान घालावे
मनाचे सारे बंध क्षणी कोसळावे
तूझ्या देहावरून ओघळण्यासाठी
जणू मग थेंब थेंब तरसावे

स्प्रर्श तुझे तन-मनी काहूरणारे
शब्द तूझे मल्हार छेडणारे
खूपव्यात कोसळणार्‍या जलधारा
जसे मदनाचे तीर रूतणारे

ओलते रुप घ्यावे बाहुत भरुनी
भारावते मन की गरज स्पर्शाची
बान्ध कसा घालु माझीया मनाला
वासना नव्हे ती ओढ मिलनाची

व्हावे फ़ूलांचेही अंतर
तेव्हा आपूल्या मिलनात
रक्तातून उसळावी प्रीत
श्वास मिळावीत श्वासात

दूर जवळ ते प्रश्न
उगा पडावेत कशाला ?
दोन शरीर एक जीव
बाकी उरावेत कशाला ?

मंदार हिंगणे

पीता पीता पीता... मी पीत गेलो..!

2008-07-17T07:57:00.000-07:00

पीता पीता पीता... मी पीत गेलो
पीतां पीता ... मी क्षण क्षण झुरत गेलो

आठवता डॊळे नशीले मी शराब पीत गेलो
डोळ्यातल्या पाण्यात मी आकंठ डूंबत गेलो

प्याला ते अनेक प्याले मी रिजवीत गेलो
प्याल्यातल्या छबीला मी पुन्हा पुन्हा चूंबत गेलो ।

नशा तर मी करणार, त्यात नाव दारुचे खराब का
दारूची चूक ती काय? मीच चेहेरा "तीचा" बघत गेलो ।

पीणार मी इतका की दर्द सारे आता संपून जावेत
सोडुन ती गेली अन मी दारुस जवळ करत गेलो ।

बेवफ़ा सनम तुझ्यापरी ही दारू नशीली कैकवार बरी;
ह्रुदय जाळत होती.. तरी ओठांनी स्पर्शीत मी गेलो ।

प्याल्यावर प्याले मैफ़िलीत लोग संपवीत होती;
संपलेल्या प्यालात मी माझे रक्त भरत गेलो ।

परतीच्या वाटेवर शक्ती देहातली संपली नेमकी जेथे
तिथे कधी दिल्या घेतल्या वचनांची शपथ घेत "गेलो" ।

मंदार
१७-०७-२००८

नसतेस घरी तू जेव्हा ... ( विडंबन )

2008-05-21T07:10:00.000-07:00

नसतेस घरी तू जेव्हा ... ह्या संदीप खरे ह्यांच्या नितांत सुंदर गाण्याचे.. मी विडंबन केले आहे.. तेव्हा प्रथम त्यांची माफ़ी मागतो .
आज सकाळीच त्या गाण्याची लिखीत प्रत माझ्या ईमेल वर आली.. ती वाचतांना जे सुचत गेले ते लीहीत गेलो. कूणास दुखवीण्याचा हेतू नाही.. एक आनंद म्हणून बघावे ही सगळ्याना विनंती ....
क्षमस्व..
-----------------------------------
मुळ काव्य:

नसतेस घरी तू जेव्हा
जीव तूटका तूटका होतो
जगण्याची विरती धागे
संसार फ़ाटका होतो..

नभ फ़ाटून वीज पडावी
कल्लोळ तस ओढवतो
ही धरा दिशाहीन होते
अन चंद्र पोरका होतो

येतात उन्हे दाराशी
हिरमुसूनी जाती मागे
खिडकीशी धबकून वारा
तव गंधावाचून जातो

तव मिठीत विरघळणार्‍या
मज स्मरती लाघव वेळा
श्वासावीन ह्रुदय अडावे
मी तसाच अगतीक होतो

तु सांग सखे मज काय
मी सांगू ह्या घरदारा
समईचा जीव उदास
माझ्यासह मिण मिण मिटतो

न अजूनी झालो मोठा
न स्वतंत्र अजूनी झालो
तुजवाचुन उमगत जाते
तुजवाचुन जन्मच अडतो
----------------------------------------

असतेस घरी तू जेव्हा
जीव धडका धडका भरतो
हिमतीचे विरती धागे
जीव बार फ़ुसका होतो ...

वस्तू लागून काच फ़ूटावी
आवाज रोजचाच येतो
ही भांडी दिशाहीन होता
अन पती मारका होतो

येतात पाहूणे दाराशी
हिरमूसूनी जाती मागे
खिडकीशी गाव तो सारा
तव गूण पसरवत जातो

तव मूठीने मिळणार्‍या
मज खुपती जाचक खूणा
मुख दाबून बुक्के पडावे
मी तसाच स्तंभीत होतो

ते सांग देवा मज काय
मी सांगू ह्या जगताला
एकला मी न उदास
हरएक रोज रोज पीटतो

न थांबला तो तंटा
न मी चीत अजूनी झालो
तीलाच आवरत जातो
दिनरात कसेसे लोटतो

--
मंदार हिंगणे
२१/०५/२००८

माझ्या चारोळ्या - माझ्याच आरोळ्या !! :-) - ( २ )

2008-05-15T07:10:00.000-07:00

माझ्या चारोळ्या ...
......... माझ्याच आरोळ्या
माझ्या ह्या वेडेपणालाही
...... माझ्याच टाळ्या ..
-------------------------------------
काल रात्री एका वादळाने
माझे शब्द उडऊन नेले होते ।
दमुन भागून आज तेच
माझ्या झोपडीतच झोपले होते ।
-------------------------------------
आलचं जर डोळ्यात पाणी
तरं "हारला हा" म्हणुन दैव सुखावेल;
म्हणुन मनात असुन सुद्धा
मला मोकळेपणाने रडता येत नाही
---------------------------------------
अश्रु आठवणींचे डोळ्यात दाटुन येतात,
तरी ओठांवर हसु पेरावे लागते ।
ही मुहोब्बत पण काय चिज आहे दोस्ता
जिच्यावर करतो तिच्यापसुनच लपवावी लागते ।
------------------------------------------
आठवणींनी कितीही काहूर माजविले तरीही
आता भावना आवरायचं जमतयं ।
कितीहीवेला रेतीवरचे नाव पूसले सागराने तरीही
आता त्याच्याशी मैत्री करणे जमतयं ।
--------------------------------------------
आज सगळी उत्तरे आहेत
पण आता कुठलाच प्रश्न नाही ।
रडणे तर अता रोजचेच आहे
पण डोळ्यात पाणी नाही ।
-------------------------------------------
जर तुला रडु आलं तरं
दोन थेंब अश्रुचे माझ्या राखेवरती गळु देत ।
मरण माझं वाया नाही गेलं
हे जरा "त्या" जगाला तरी कळु देत ।
-------------------------------------------
कसे सांगु मी की तीला भेटण्याची आस नाही ;
आठवणींच्या डोहातल्या ह्रुदयास आजही आराम नाही ।
विसरून जावे तीला अताशा, पण काय करु दोस्ता ;
विसरावे कुणाला ह्या दिलाचा दस्तुर नाही ।
-------------------------------------------
दु:खात हसणारे कधी रडत नाही ;
लाटांपासुन पाणी वेगळे होत नाही ।
होणारे स्व:ताहून आपले असतात;
कोणी सांगून "आपले" होत नाही
------------------------------------------
समजाऊन सांग तुझ्या आठवणींना
त्या न बोलावताच येत असतात ।
तु तर दुर रहून सतवत असतेस ;
त्या जवळ येऊन रडवत असतात ।
-------------------------------------------
आज लब्जोंनेभी हमसे बडी साजीश कि ;
हमारी शायरी को छोड अफ़सानोंसे दोस्ती कि ।
रुसवां है हमारी यादे हमारेही उल्फ़त कि;
आज तनहाई भी करने लगी सदके उन्ही की राहों कि ।
--------------------------------------------
अब इससे ज्यादा इन्तेहां इंतजार की क्या होगी ;
आखें खुली थी ओर हमे दफ़नाने की रस्म अदा हुई थी ।
--------------------------------------------
वेळ जात होता, धडकन थांबत होती
हसत होतो मी पण डोळ्यात आसवे होती ।
साथीला माझ्या तर सारा जमाना होता;
पण न जाणे का तुझीच गरज होती
------------------------------------
का तुकडे केलेस ह्रुदयाचे असे,
तुझ्या आठवणीत आसवेही सुकुन गेली।
तुझ्यावर प्रेम केले इतकीच का चूक होती?
का तू माझ्या आयूष्यात दर्द देउन गेली।
------------------------------------
मी तो जज्बा..जो बनून ह्रुदय धडकतो
मी तो सूगंध... जो मिठीत परीमळतो
मजवर असा जीव नको लाउस ग
मी तो दर्द ... जो डोळ्यातून ओघळतो..
------------------------------------
दुखानी हसू न दीले कधी..
जगाने रडू न दीले कधी...
प्रश्नानी जगू न दीले कधी,
थकून चांदण्यात पहूडलो जेंव्हा..
आठवानी तूझ्या झोपू न दीले कधी ....
------------------------------------
कसे तुला सांगू "एकांत" तो कसा
त्या पानगळीला विचार "विरह" तो कसा।
उगाच फ़सवांचा आरोप का देतेस ?
विचार तु काळालाही -
तुझी आठवण न आली तो "क्षण" कसा!
--------------------------------------------
आयुष्य अल्लड......म्हणून मी शांत आहे
असंख्य जखमांचे देणे....म्हणुन मी शांत आहे।
सांगावी म्हणतो जगाला कहाणी माझी;
येइल त्यात तुझे नाव..म्हणून मी शांत आहे।
-----------------------------------

मंदार हिंगणे

माझ्या चारोळ्या .... माझ्याच आरोळ्या !! :-) - ( १ )

2008-05-15T05:12:00.001-07:00

माझ्या चारोळीच्या चारही ओळी,
तिनेच मला शिकविल्या ।
दोन ओळी ती गुणगुणली
आणि दोन मी तिच्या डोळ्यात वाचल्या ।
------------------------------------------------------------
जपत किनारा शिड सोडु नकोस
अन वार्याची वाट पाहू नकोस ।
तु ठरव दिशा वाहत्या पाण्याची
येईल त्या लाटांवर झुलु नकोस ।
-------------------------------------------------------
भाव डोळ्यातील कधीतरी उलगडतील
स्पर्शातून, गाण्यातून वा एखाद्या कवितेतून ।
ते तुझ्या अस्तित्वाचे पुरावे आहेत ;
मांडु देत हा प्रपंच निदान ह्या आशेवरून ।
------------------------------------------------------
देशील का माझ्या हातात तुझा हात ?
शपथ घेतो देईन अखेर पर्यंत साथ ..
मी तुझा अन तू माझी राहू ना असे
जसे जळताना एकरूप दिसे तेल आणि वात
------------------------------------
प्रेमात शब्दांना महत्व नसते ....
दाटल्या भावनांना काही बंध नसते...
डोळेच सांगून जातात हाल ह्रुदयाचे ...
होकाराला शब्दांची गरज नसते ...
------------------------------------
माझ्या प्रेमाला लपऊ कसे ?
दिलाच्या धडकण्याला थांबऊ कसे ?
आज पून्हा मज भेटून ती गेली;
पण मनातल्या भावनांना आवरू कसे ?
------------------------------------------
प्रेमात साथ तर प्रत्येक क्षणांची असते
कोणी दाखवतो..... कुणी लपवीतो ।
मजा खरी तर तेंव्हाच येते दोस्ता;
विरहाचा क्षण जेंव्हा जवळ येतो ।
------------------------------------------
प्रेम जर सुख!.. तर आपण का दुखावतो ?
प्रेम जर पाणी!.. तर आपण का जळतो?
प्रेम जर उब!.. तर आपण का थरथरतो ?
प्रेम जर आनंद!.. तर आपण का रडतो?
प्रेम जर शाश्वत!.. तर आपण का मरतो ?
म्हणुन ....
प्रेम हे प्रेम असावे. ती मजबूरी नसावी
तुमचे प्रेम नेहमीच आपली गरज असावी.
-------------------------------------------
आयुष्यात नेहमी स्मार्ट लोग येतील,
कूणी जास्ती तर कुणी कमी असतील..
निवड जरा विचारपूर्वक करशील..!
जरूरी नाही तुला माझ्यासारखेच मिळतील
-------------------------------------------
कोणा न कोणावर विश्वास ठेवावा लागतो
अनोळखी कोणी मग जवळचा बनून जातो।
नेहमीच गूणांच्या कसोटीवर नात जडेल असे नाही;
बरेचदा आपण अवगूणांवरही फ़िदा होत जातो।
--------------------------------------------
नजरेला नजर देऊन तर बघ
नवीन नातं जोडुन तर बघ;
मनाच्या इच्छा मारण्यात काय फ़यदा;
जरा तुझा शब्द टाकून तर बघ।
हे आकाशही सामावेल तुझ्या मिठीत;
जरा प्रेमाने हात पसरवून तर बघ।
-------------------------------------------------------
मैत्री बोलते .. प्रेम शांत राहते
मैत्री हसते .. प्रेम रडवत असते
मैत्री भेटते .. प्रेम विरहात जगते
तरी का लोग मैत्री सोडुन प्रेम करतात ?
-------------------------------------------
तु उद्दीष्टांच्या पूर्तीस नशिब समजतेस...
आणि मी तुला माझे नशिब समजतो...
खुप फ़रख आहे तुझ्या माझ्या नजरेत..
तु माला फ़क्त एक स्वप्न ;
आणि मी तुला माझं सर्वस्व समजतो ....
----------------------------------------------

मंदार हिंगणे

कविता कशी सुचते..??

2008-04-24T01:03:00.000-07:00

कवीता काय अशीही सुचते .........
.......... कवीता काय तशीही सुचते
.
कधी ती बाळकडु पाजते
कधी ती व्यासंगात बोलते
कधी ती प्रेमात गुंतते रंगते
कधी ती अध्यात्म साधते
कल्पनेच्या बैठकीवर भावनांची मांडणी असते
कवीता काय अशीही सुचते .........
.......... कवीता काय तशीही सुचते
.
कधी ती आई असते
कधी ती बाबा असते
कधी भाऊ तर कधी ताई असते
कधी ती नात्यांना सांधते
कधी ती अनामिकांना जोडते
कधी मित्र तर कधी मैत्रीण असते
कधी बायको तर कधी मेव्हणी असते
कधी स्वत:च्या तर कधी इतरांच्या मनातली मेख असते
कवीता काय अशीही सुचते .........
.......... कवीता काय तशीही सुचते
.
कधी ती आठवणींशी भांडते
कधी ती मुक्यानेच आक्रंदते
कधी ती माझ्यातल्या "मी" वर हसते
कधी ती माझ्या नसण्यावरही रडते
कवीता काय अशीही सुचते .........
.......... कवीता काय तशीही सुचते
.
कधी ती आत्मकेंद्रीत असते
कधी ती विश्वाला वेधते
कधी ती राखेतून जन्मते
कधी ती अनंतात लोपते
ना आदी ना अंत अशी ब्रम्हमय होते
कवीता काय अशीही सुचते .........
.......... कवीता काय तशीही सुचते
.
कधी ती थांबता थांबता वाढते
कधी ती वाढता वाढता संपते
कवीता काय अशीही सुचते......
....... कवीता काय तशीही सुचते

-----------------
मंदार हिंगणे
23/04/2008

उद्या जर ... !

2008-04-19T04:49:00.000-07:00

कधी कधी रात्री जागून मी
तीला गाढ झोपलेलं बघतो .....
शांत स्वप्नात हरवलेल्या तीच्या
चेहे‍र्‍यावरच्या मूकरी हास्यात... मी हरवतो...
कटाक्ष टाकून मी पून्हा लवंडतो ..
आणि एक विचार नेहमीसारखा
माझ्या मनात रूंजी घालू लगतो ....
"जर मी उद्या उठलोच नाही ..
.... तर कळेल तीला कधी
मी तीच्याबद्दल काय विचार करतो ..??"
.
जर माझा "उद्या" आलाच नाही... !
तीला कधी उमगेल का माझे प्रेम ??
की ती जीव माझा....माझे सर्वस्व आहे ...
मी पूरेसा यत्न केलाय का तीला भासवीण्याचा..???
करतोय किती प्रेम हे सांगण्याचा ???
.
आणि जर येथली संपली असेल माझी वेळ ..
..... तीला जगावेच लागेल माझ्यावीना ;
जर माझा "उद्या" आलाच नाही... !
जगेल का ती माझ्या प्रेमाच्या आधारे ....??
.
म्हणुन मी अता मनाशी ठरवलय ...
प्रत्येक दिवशी..प्रत्येक वेळी ..
मला तीला सांगायच ..
तीचे माझ्या आयुष्यातल स्थान .., माझ प्रेम
तीला सगळ सगळ सांगायचं ....
न जाणो "उद्या" परत सांगता येईन की नाही...?

----
मंदार हिंगणे
१६-०४-२००८

पाण्याचा एक थेंब.......

2008-04-04T07:38:00.000-07:00

पाण्याचा एक थेंब आज ढगातुन खाली उतरला...
.
सुर्यकिरणांवर पडला... सोन्यासारखा चकाकला
.
इंद्रधनुवर बसला.... सप्तरंगात मनसोक्त रंगला
.
पाना-फ़ुलांनवर विसावला... मोत्यासारखा दिसला
.
पण चुकुन एकदा विस्तवावर पडला..अन अस्तित्वच हरवला
.
पाण्याचाच थेंब तो..वाईट संगतीचा परीणाम विसरला.

---
मंदार हिंगणे,
१६/१/२००८;

आज पून्हा ती बात झाली !!

2008-03-20T10:00:00.000-07:00

आज पून्हा ती बात झाली
सांज ती पून्हा अंधारुन आली ;
हसलो तरी अश्रू फ़सवूनी गेले
तूझ्या आठवांची बरसात झाली ।
.
मैफ़िलीत तुझीया जे सजवीत गेलो
गीत तेच मज लपेटून आली
टाळीले जरी तयांना दूर मी लोटीले;
आज पून्हा तीच माझ्या गळा दाटली ।
.
स्पर्शातून, गाण्यातून वा कवितेतून मांडली
आठवणीनी त्या आज पून्हा साजीश केली
शोधतो आजही तूझ्या अस्तित्वाचे पूरावे;
आशा ती सारी डोळ्यातून वाहून गेली ।
.
अखेरच्या क्षणी तीची भेट झाली
अडल्या प्रश्नांची सगळी उत्तरे मिळाली ;
विसरण्या दुनीयेस आता विसरून जातो
अलविदा म्हणण्याची आता वेळ झाली
.
आज पून्हा ती बात झाली,
बरखा ती आज पून्हा घुसमटून आली
उमगले तीलाच फ़क्त बंध दोन्ही मनांचे;
संगे आमच्या आज ती ही बरसून गेली ।
.
आज शेवटची ती बात झाली,
दोन अश्रू माझ्या राखेवर सांडुन गेली,
व्यर्थ न गेले मरण माझे;
प्रीत ती सार्या जगतास दावून गेली ।
.
--------
मंदार हिंगणे
२०/०३/२००८

जाता जाता ती नवी जखम देउन गेली,

2008-03-14T08:07:00.000-07:00

जाता जाता ती नवी जखम देउन गेली,
येते येते सांगुन कायमची निघुन गेली !
.
आज कुठे दुर ती मज विसरुन गेली ?
पाश ते कुठले की प्रेमरित मोडुत गेली ?
.
अपुर्ण ती स्वप्ने जी सजऊन ती गेली
प्रेमतराणे माझी पायदळी तुडवुन गेली
.
रस्त्यात तीच्या फ़ुलेच अंथरत होतो
जरी साथ ती वणव्याची मिळत गेली
.
मारले मलाही ज्यांनी, कुणी त्याना सांगु नका
कुडीपाशी ते शस्त्रे तयांची विसरुन गेली

-------

mandar hingne

14/03/2008

मी कविता करत नाही !

2008-03-04T11:11:00.000-08:00

न ठावे कशी कविता-चारोळी ..अन मज गझलही कळत नाही
कागदांवच्या काळ्या रेघोट्यांना मी कवीताच म्हणत नाही

लीहतो ते फ़क्त भाव मन-आकाशी अवघडलेले,
छंद अलंकाराची जाणीव मज कधी झालीच नाही

चारोळ्या अन कविताही तीच माला शिकवीते
अक्षरांचे गीरवीणे माझे. ती शायरी मझी नाही..

अनेकदा लेखणीही सांगे... मान वर करु नकोस काही
शपथ तुला माझी .. संपेपर्यंत खाली ठेवायचेस नाही

"तिच" उतरवते भाव मनीचे..ती कल्पना माझी नाही
संवेदना विरोनी गेल्यात.. आलापना ही माझी नाही

शब्द जुळुनी ओळी तयांच्या कवीता होतात
लीहीतो फ़क्त मी .. मी रचीता तयांचा नाही

मी खरच कवी नाही अन कवीता ही करत नाही
गळ्याशपथ सांगतो मित्रांनो मी कविता करत नाही

-------
Mandar Hingne
01/09/2007

तीला मी बघीतले जितुके - विडंबन

2008-03-04T10:52:00.000-08:00

संदीप खरे ह्यांची माफ़ि मागुन मी त्यांच्या गझलेचे विडंबन करततोय असे
काही चुकले असल्यास मला सग्ळ्यानी समजुन घ्यावे हीच विनंती ...
मुळ गझल : -

तीला मी बघीतले जितुके; तीतके कुणी बघीतले नाही..
तीला बघेणे आता जरुरी राहीले नाही

तयानी मोजलीच माझीच पापे न्य़ान देता
तिळाला हनुवटीवरच्या कुणीही मोजले नाही

तिने ओठात घेता ओठ चढला ताप श्वासात
तिचेहे वागणे माझे तिलाही झेपले नाही

कसा सुचतो तीला श्रुंगार हे मला समजले नाही
कसे सुचले मला गाणे तीलाही उमगले नाही

कसा वाख्या तयाना समजऊ मी धुंद डोळ्याच्या
तिला प्रत्यक्ष तयानी एकदाही पाहीले नाही

तिच्यासाठी निघाले प्राण सरले भान जगण्याचे
तिचे काही स्वत:चे एकदाही बिघडले नाही

मनाची प्रकरणे माझ्या परस्पर मिटउन सारी
असा झालो फ़रारी मी मज पुन्हा पाहीले नाही
-----------------------------------------------------------------------------------

विडंबन :-
एखाद्याला कविता आवडत नसतील आणि नेमके त्याची प्रेयसी जर कवयत्री असली तर काय ....... ????
त्याच्या मनस्थितीचे वर्णन करण्याचा हा एक प्रयत्न ... कोणासही दुखविण्याचा हेतु नाही.. केवळ एक गमतीचा भाग म्हणून घ्यावा ही विनंती ...
----------

तीला मी ऎकले जितुके कुणीही ऎकले नाही..
तीला ऎकणे आता मला सहन होतही नाही ॥१॥

तीनीच ऎकविली तीचीच कड्वे जणु श्राप देता
आठओळींच्या चारोळीला कुणीही (आजवर) देखीले नाही ॥२॥

तीने लावला सुर तेव्हा भरल कापरं अंगात
तीचे मुक्तछंद काही मला झेपले नाही ॥३॥

कसा सुचते तिला काव्य हे मला समजले नाही
कसे आठवले काम (नेमके) हे तिलाही उमगले नाही ॥४॥

कसे ओळखु मी मात्रा त्या विपरीत काव्याच्या
अलंकारांची बाराखडी मी कधीही गिरवीली नाही ॥५॥

काव्यात तीच्या अडकलो; उडाले केस माथ्याचे
तीचे गायने गझल काव्यांचे कधीही थांबले नाही ॥६॥

मनाचा निश्चय करुनी मागे ठेवली ती कविता ती शायरी
सटकलो तेथुनी अचानक असा आजवर कुणीही पळाले नाही ॥७॥

------
मंदार हिंगणे
२१ / ११ / २००७.

मी यातला नाही !!

2008-03-04T09:33:00.000-08:00

मी विसरलो नाही; की घेतला वसा मी मातलो नाही
चालतोय ज्या वेळेतुन फ़क्त वेळ ती माझी नाही...

मी सोसले बरेचसे.. उगा मी काहीही सोसणार नाही
पोटसाठी केवळ मी माझ्या आत्म्यास बाटवणार नाही

आग लागलीय काळजाला..म्हणुन लंका मी जाळणार्यातला नाही
भोगुदेत कर्माची फ़ळे तयांना..मी माझे कर्म दूषीत करणार नाही

रखरखते अतीत; म्हणुन भूतकाळाच्या जखमां पाहुन रडणार नाही .
सरतील वाळवंटे कोरडी...म्हणुन मी सागराचे पाणी भरणार नाही.

मी जगतो "उद्या"साठी.. म्हणुन कसेही जगावे यातला मी नाही
न पाहीलेल्या भविष्यासाठी मी माझे वर्तमान डावलणार नाही

---
मंदार

गझल ती माझी प्रेमात रंगत होती !!

2008-02-12T02:35:00.000-08:00

तराणे ह्रुदयाची धडकनेच गात होती
गझल ती माझी प्रेमात रंगत होती

ल्यायली ना सुर ना साज मैफ़िलीत होती
आलापली प्रीत ती म्युक्यानेच होती

नुमगली कधी भाषणे तीच्या डोळ्यातली
जिंकतांना आज डाव का मज देत होती?

भातुकली नव्हे ती ओढ आपल्या मनाची
तोडुनी बंध नदी आज सागरासमीप होती

डोळात थांबलेली आर्तता काळजातली
तरी करीत का बहाणे गझलेची होती?

क्षणी बरसली ओढ ती डोळा दाटलेली
भिजऊत जी गेली ती आपूली प्रीत होती

----
१२/०२/२००८

तिच्यासाठी !!

2008-02-12T01:46:00.000-08:00

तिच्यासाठी मी तळपणारा सुर्य होइन,
तिच्यासाठी मी आयुष्यभर जळीन ।

तिच्यासाठी मी चंद्र नभीचा होइन,
चांदण्याच्या मैफ़िलीसंगे प्रेमगीत मी गाइन ।

तिच्यासाठी देवघरातला दिवा मी होइन,
कितीही मिणमिणलो तरीही तीलाच प्रकाश देइन ।

तिच्यासाठी तीची सावली मी होइन,
तीने नाही ओळखले तरीही, सोबत तीच्या राहीन ।

तिच्यासाठी खळखळणारा झरा मी होइन,
तीच्या साठी सागरासही जाउन भिडेल ।

तीच्या साठी करता येइल तीतके करुन मी घेइन,
तीच्या साठी मरता आले तर जीव माझा देइन ।

तिच्यासाठी मेलो तरी बेहेत्तर,
तिच्यासाठी मातीतुन पुन्हा मी उगविन ।

-------
17/09/2007, Cameroon

Ashi प्रेयसी असावी !!

2008-02-11T04:40:00.000-08:00

प्रेमाला प्रेम समजणारी ती प्रेयसी असावी
मी जसा आहे तसेच, माझ्यावर प्रेम करणारी असावी

चश्मेबद्दुर .. खुबसुरत नसली तरी,
चारचौघीत उठुन दिसणारी असावी

गालीबची शेर -ए-गझल नसली तरी,
माझी एक छानशी चारोळी असावी

यश-राज पिक्चरची हिरोईन नसली तरी,
पण घराला घरपण देणारी नाईका असावी

बागेतल्या फ़ुलांसारखी सुंदर नसली तरी,
पण आंगणातल्या तुळसेसारखी पवित्र असावी

हाय... हेलो... नया दौर असला तरी
नव्या जुन्याची सांगड घालणारी असावी

ड्रीम-गर्ल नसे ना ...पण मनाने सुंदर असावी
नात्यांच्या नाजुक धाग्याना हळुवार जपणारी असावी

ओळख असुन सुध्धा अनोळखी वाटत राहावी
तिला ओळखण्याची दिनरात माझी धडपड चालावी

केव्हातरी कुठेतरी ती भरभरुन व्यक्त होणारी असावी
मनाचे गुपीत मग डोळ्यानीच सांगणारी असावी

थोडी खट्टी...थोडी मिठी असावी
तिच्या लटक्या रुसण्या फ़ुगण्यात मज्जा असावी

हसतांना गोबर्या गालावर नाजुक खळी पडावी
त्या खळीत सदा पडन्याची मग माझी रीतच व्हावी

ईवल्याश्या नाकावर राग घेउन वाट पाहणारी असावी
मी उशीर केला तर मग माझ्यात मीठीत रडणारी असावी

चोरुन चोरुन भेटायला येणारी असावी
हातात हात घालुन मग सगळ्यांसमोर फ़िरणारी असावी

तीच्यासोबत आयुष्य ही एक वेगळीच बात असवी
सुख आणि दुखात सदा दोघांची साथ असावी

जितकी कोमल तितकीच कठोर वागणारी असावी
माझ्या नकळत माझे आयुष्य फ़ुलवणारी असावी

आयुष्याच्या अनेक वळणांवर साथीस असावी
भग्न स्वप्नांन्च्या वाटेवर नव्या स्वप्नांची ती उमेद असावी

प्रेमाला प्रेम समजणारी ती प्रेयसी असावी
मी जसा आहे तसेच, माझ्यावर प्रेम करणारी असावी

तेल आणि वात यांसारखी आमची जोडी असावी,
एकरुप होऊन जळतांना इतरांना प्रकाश देणारी असावी

------
०४ / ११ / २००७.

लव्ह आट फ़र्स्ट साईट !!

2008-02-11T04:06:00.000-08:00

लव्ह आट फ़र्स्ट साईट हे तसं बरच ब्राईट असत
आपलं सोल-मेट शोधण्याचं नेट आणि थेट तंत्र असत
सापडलं तर ठिक नाहीतर थोड वेट करायचं असत

लव्ह आट फ़र्स्ट साईट हे तसं फ़ास्ट असत
इतर कुथल्याही प्रकारापेक्षा जास्त इफ़ेक्टीव्ह असत
स्वप्नांच्या गावी झटकन पोहचवणारं ते जेट असत

लव्ह आट फ़र्स्ट साईट हे तसं ग्रेट असत
जैसी उर्मिला वैसा फ़ॊर्मुलाच कधी ते सेट असत
पहीले वहीलं असलं तरी ते एव्हर-लास्ट असतं

लव्ह आट फ़र्स्ट साईट हे तसं स्ट्रेंज असत
कळत नकळत कधीही कसेही कुठेही ते घडत असत
सरळ साध्या आयुष्यात उलथा-पालथ घडवत असत

लव्ह आट फ़र्स्ट साईट हे तसं पाऊसाची सर असत
सर पडुन गेल्यावरही पागोळ्यागंत उरुन राहण असत
चैतन्याचे इद्रधनुने आकाशातुन धरणीवर उतरण असतं

लव्ह आट फ़र्स्ट साईट हे तसं बरच काही असत
कधी सगळ सांगणार तर कधी सगळ लपविणार असत
ओठात अडले तरी डोळ्यांतुन निथळणारं ते गुपीत असत.

लव्ह आट फ़र्स्ट साईट हे तसं प्रेमच असत
कधी फ़सत तर कधी उमलत असत
पुष्कळदा अनामिक नात्याचं जोडलेल ते बंधन असत

बरेचदा जवळच्या नात्यानाही प्रेम माहीत नसतं
असल्या जळपट नात्यांच्या तुलनेत ते खरच छान असत
निदान ज्याच्यावर जडत त्याच्या सुखासाठी तळमळत असत
कारण शेवटी ते प्रेमच असत, जरी ते लव्ह आट फ़र्स्ट साईट असतं

----
६ / ११ / २००७.

तु म्हणजे एक स्वप्न !!

2008-02-09T00:00:00.000-08:00

तु म्हणजे एक स्वप्न...,
भल्या पहाटे पडणारे,
तरीही खोटे ठरणारे........ ।

तु म्हणजे एक स्वप्न...,
मनात दडुन ठेवलेले,
कितीही भासविले तरीही,
........... डोळ्यातुन ओघळणारे ।

तु म्हणजे एक स्वप्न...,
नसानसात भिनलेले,
श्वासासारर्ख जवळचे,
तरिही दुर दुर असणारे... ।

तु म्हणजे एक स्वप्न...,
तुझ्या आठवणीत जगणारे,
मिटताच डोळे तूला बघणारे,
.... अन उघडताच तुलाच शोधणारे ।

तु म्हणजे एक स्वप्न...,
दिवसा सुद्धा छळणारे,
ती सोबत नसतानाही,
........ असल्याचे भासविणारे ।

तु म्हणजे एक स्वप्न...,
आठवणींचा कोंदवाडा करणारे,
अनेकदा सावरले तरीही,
...........पुन्हा सर्व पसरणारे ।

तु म्हणजे एक स्वप्न...,
माझे कधिही न झालेले,
तु दुर असलीस तरीही,
....... तुझ्या सुखासाठी तळमळणारे ।

तु म्हणजे एक स्वप्न...,
तुझ्या विरहात एकटेच जगणारे,
तु जिंकावीस म्हणुन,
...... कितेकदा स्वत:लाच हरविणारे ।

तु म्हणजे एक स्वप्न...,
येण्याची तुझ्या, त्याच वळणावर वाट पाहणारे,
प्रत्येक वसंतात झडुनही,
........ पालवीची आस धरणारे ।

तु म्हणजे एक स्वप्न...,
शब्दा शब्दात विणलेले,
दिलाच्या भावानांनी सजलेले
.... अन फ़क्त कागदावरच राहणारे।

--
मंदार हिंगणे
Cameroon, २१ / ०४ / २००७

"आनंदाच झाड" !

2008-02-08T11:47:00.000-08:00

आनंदाच झाड माझ्या अंगणात आहे
खोल रुजलेले माझ्या जिवनात आहे

उन पाउस झेलतं
साद नभाला घालतं
पानगळ सोसुनही,
पुन्हा बहरुन येतं

पाखरांचा सुर त्याच्या मोहरात आहे
चैतन्याच गीत त्याच्या काळजात आहे

आनंदाच झाड माझ्या अंगणात आहे
खोल रुजलेले माझ्या जिवनात आहे

तुम्हाला माहीतीय "आनंदाच झाड" कसं उगवत ?

"कल्पनेची एक बी घ्यायची....
तीला मायेच्या जमीनीत पेरायचं....
तीला कॊतुकाचं खतं घालायचं...
आणि नित्यनीयमानं प्रेमाच्या झारीतुन पाणी घालायचं त्याच्या मुळाशी..."

खरतर प्रत्येक माणसाचा एक स्वभाव असतो, त्या स्वभावाशिवाय त्याला जगताच येत नाही. तो स्वभावच त्याची शक्ती असते.., तोच त्याला आनंदाप्रत पोहचवत असते..सांभाळुन ठेवत असते..

आनंदाची पाठराखण करणारे अशी कितीतरी माणसं दिसतील. भगतसिंग..मदनलाल धिंग्रा.., सावरकर, असे एक ना अनेक उदाहरण देता येतील. "स्वातंत्र्य" हाच एकच त्यांचा स्वभाव..तोच स्वभाव त्यांना आनंदाप्रत घेउन गेला. त्याच आनंदाच्या सामर्थ्याने त्याना प्रतीकुल परीस्थितीतुन तरुन नेले..

कष्टांची तमा त्याना नाही.. पण आनंदाने काट्यानाही गोंजारणारी.... भयंकर वास्तवातही मग आपली स्वप्नांची दुनीया बसवीणारी... कोणी कितीही त्यांच्या स्वप्नांवर अविश्वास दाखवला तरीही त्याच अविश्वासाच्या घाट्ग्यावर विश्वास ठेऊन स्वप्न बघणारी.

भग्न स्वप्नाच्या तुकड्याना कवटाळून बसण्यासाठी मनुष्य जन्माला आलेला नाही ! मानवाचे मन केवळ भूतकाळाच्या साखळदंडांनी बांधुन ठेवता येत नाही ! त्याला भविष्याच्या गरूड्पंखांचं वरदानही लाभलेलं आहे. एखाद स्वप्न पाहणं, ते फ़ुलवणं, ते सत्यात उतराव म्हणून धडपडण, त्या धडपडीतला आनंद लुट्णं .. आणि दुर्दैवानं ते स्वप्न जरी भंग पावल तरी त्याच तुकड्यांवरून रक्ताळलेल्या पावलांनी दुस~या स्वप्ना माने धावणं हाच मानवी स्वभावधर्म आहे. मनुष्य जिवनाला अर्थ येतो तो त्यामुळं !

खर सांगायच तर... "आनंद" ही एक स्थीती आहे.. की ज्याप्रत माणसाने पोहचण्याची धडपड केली पाहीजे.. ऊन-सावली... सुख.- दुख... रडणे-हसणे...दैव-प्रारब्ध-कर्म हे सगळे क्षणीक बघा..क्षणा क्षणाला सरड्यासारखे रंग बदलणारे. आनंदाने त्यांच्यावरही मात करता येते.

आनंद असावा त्या "बी " सारखा... जमीनीत खोल काळोखातुन अंकुरुन सुर्याकडे झेपावणारा
आनंद असावा त्या "झाडा" सारखा... वणव्यात पोळुन सुद्धा पुन्हा पालवीची आस धरणारा
आनंद असावा त्या "लवचीक वेली" सारखा... कुठल्याही स्थितीतुन तरुन जाणारा..
आनंद स्वस्त आहे... कारण त्यासाठी पैसा मोजावा लागत नाही
आनंद कालातीत आहे.. कारण तो कुठल्याही काळात मिळू शकतो.
आनंद अक्षय आहे.. कारण कितीही वाटला तरी संपूच शकत नाही
आनंद ध्रूवा सारखा अढळ आहे.. एकदा सापडला की कोणीच हिराउ शकत नाही...

आपणा सर्वांनाही हा अमुल्य आनंद मिळो हीच श्रीचरणी प्राथना ।

--------------------------------------------
[वरील लेख मी.. श.ना.नवरे लिखीत "आनंदाच झाड" ह्या त्यांच्या पुस्तकावर आधारीत चित्रपटावरुन लीहीले आहे. त्यावर "आनंदा" विषयी मला जे वाटल ते मी शब्दात बसवण्याचा प्रयत्न केला आहे. आशा करतो आपणासही आवडेल.]

धन्यवाद.
मंदार

मी माझा !!!

2008-02-08T11:13:00.000-08:00

सांयकाळी समुद्रकाठी फ़िरताना एक वृद्धानं एका लहानग्याला किनार्‍यावर काहीतरी उचलून समुद्रात फ़ेकताना पाहिलं. आश्चर्य वाटून तो त्याच्या जवळ गेला तर तो समुद्राकाठचे तडफ़डणारे तारामासे एक-एक करुन पुन्हा समुद्राच्या पाण्यात फ़ेकत होता. न राहावून त्यानं लहानग्याला विचारलं, "समुद्रकिनारी इतके हजारो मासे आहेत, तु कुणा कुणाला वाचवू शकणार आहेस??.. मुठभर मासे वाचवून जगाला असा काय फ़रक पडणार आहे?" त्या मुलाने आणखी एक मासा समुद्रात फ़ेकत निरागसपणे उत्तर दिलं, "यानं जगाला काय फ़रक पडेल ते माहीत नाही. पण या माशाला विचारा, "त्याला काय फ़रक पडला?" ज्याचा मी नुकताच जीव वाचवला" .

माझे ही असेच आहे काहीतरी , जगा आणि जगु द्या यावर माझा विश्र्वास आहे. खर तर माणसाने झाडासारखे असावं; झाड कधिच सुखासुखी वठत नाही, ते नेहमीच ओलावा शोधत राहतं; तेच खरं खरं प्रेम करत जिवनावर. मग ते जिवन कितीही विरुप कितीही वेडेवाकडे वा कितीही विद्रूप असु द्यात. म्हणुनच म्हणतो - माणसानं झाडासारख वागावं, कारण मृत्युनंतरच्या अंधारात कुठलीही चांदणी चमकत नसते.

जी माणसे हवीशी वाटतात ती कधी भेटत नाही आणि जी माणसे नकोशी वाटतात त्यांचा सहवास संपत नाही. ज्यांच्याकडे जावेशे वाटते त्यांच्याकडे जायला जमत नाही आणि ज्यांच्याकडे जाऊ नये असे वाटते त्यांच्याकडे जावेच लागते. जेंव्हा जीवन नकोसे वाटते तेंव्हा काळ संपत नाही, जीवनामध्ये सुरुवातीस ज्यात अथ नाही असे वाटते,त्यातच खूप अथ भरलेला आहे असे आयुष्याच्या शेवटी कळते जेंव्हा जीवनाचा खरा अथ कळतो पण तेंव्हा काळ संपलेला असतो. नशीब हे असच असते त्याच्याशी जरा जपून वागाव लागतं तिथे कोणाचेच चालत नाही जिकडे नेईल तिकडे जावेच लागत. अशावेळेस फुले आपल्याला बरेच काही शिकवतात......,

गुलाब सांगतो,येता जाता रडायचं नसतं,काट्यात सुध्दा हसायचं असतं;
रात रानी म्हणते,अंधाराला घाबरायचं नसतं,काळोखात ही फुलायचं असतं;
सदाफुली सांगते,रुसुन रुसुन रहायचं नसतं,हसुन हसुन हसायचं असतं;
बकुळी म्हणते,सवळ्या रंगाने हिरमुसायचं नसतं,गुनाच्या गंधाने जिंकायचं असतं;
मोगरा म्हणतो,स्वत:चा बडेजावपणा सांगायचा नसतो,सदगुनांचा सुगंध मैलवरुन ही येतो;
कमळ म्हणतो,संकटात चिखलात बुडायचं नसतं,संकटांना बुडवुन फुलायचं असतं.

मी खरतर खुप खुप बोलायचे ठरवतो, माझ्या भावनांना शब्दात बसवायचं ठरवतो, चार ओळी जोडुन कवीता करायची ठरवतो; पण शब्द अबोल होतात,मन मात्र बोलयला लागत मग आठवणीशी भांडण होतं. कधीतरी नंतर मग मुक्या भावनांनचे शब्द होतात, आपसुक चार ओळींची कविता होते, एक गोष्ट मात्र नक्की माझ्या असण्यापेक्शा, माझ्या नसण्यातच मी जास्त जगतो.

आठवणींची बात निघालीच तर मैत्री कशी मागे राहीन. -

मैत्री म्हणजे मायेची साठवण,
मनाने मनाला दिलेली प्रेमाची आठवण
हा धागा नीट जपायचा असतो,
तो कधी विसरायचा नसतो
कारण ही नाती तुटत नाहीत,
ती आपोआप मिटून जातात
जशी बोटांवर रंग ठेवून फुलपाखरे हातून सुटून जातात

...आठवून पाहायचो मी काही पावसाळे मीत्रांच्या संगतीत भिजलेले, हवेभोवती गंध घेवून रानोमाळ पसरलेले, जाणवायची नकळत मग ती बोचरी थंडी गुलाबी स्वप्नातून जागवणारी , नुसतीच मग एक निरर्थक धडपड अपूर्णततेही पूर्णत्व शोधणारी. दाटलेलं धुकयाचे मग सावकाश पाझरणे अन "आठ्वणींचे" ओले होवून जाणे; एखाद-दुसरां मग त्या चुकार थेंबानी उगीचचं भरुन येते माझी गोठलेली "पापणी".

मैत्री म्हणजे काळ्या दगडावरची रेघ, कुठल्याही स्थितीत तरुन जाणा~या लवचीक वेली सारखी, कुठेही दडली तरी चमकणार्‍या हिर्‍यासारख अस्तित्व दाखवणारी.

पण मी खुप भाग्यवान आहे, खुप चांगले मीत्र मीळालेत मला. तसे तुम्हा सर्वाना मीळो हिच सदिच्छा.