: शपथांची बेडी :

आज काही केल्या काहीच आठवले नाही,
क्षण एक वाटले..तूला विसरलो तर नाही ?
म्हटलं आठवातून गेलीस ते बरच झाले
अता स्वतास ओळखण्याचे कारण उरले नाही !

आयूष्यभर मी जगण्यापासून दूर राहीलो
तूझ्या सुखासाठी तुझ्यापसून दूर राहीलो
याहून मोठी सजा ती असणार काय ?
शरीर बनून प्राणापासून दुर रहीलो

जेव्हा कधी तुला भेटण्याची वेळ चालून आली,
तू दिल्या शपथांची बेडी आडवी आली
आठवणीत तूझ्या आजही पाणावतात डोळे
प्रत्येक अश्रूत फ़क्त तूच नजर आली.

कदाचीत विसरशील त्या धूंद क्षणांना
पण मला विसरणे तुझ्या प्रारब्धात नाही
झालीच ईच्छा तर कधीही आजमाऊन बघ ;
विसरशील स्वताला पण मला नाही

अशीच सरतील कैक वर्षे ह्या जगराहाटीत
असू आपण वयाच्या त्या अंतीम पडावावरही ;
येईन मी नक्की तेव्हाही जाणून घ्यायला
की तू सुखात तर आहेस की नाही ?

----
मंदार हिंगणे
१२/११/२००८

तशीच मैत्री कर माझ्याशी ..

मैलांचे अंतर मागे टाकून लाटा किनारागत पोहचतात;
काही क्षणच त्या किनार्‍यावर राहून जातात..
थोडी वाळु घेउन जातात थोडे पाणी थेउन जातात ;
भेट न पुन्हा कधी पण जन्माची ओढ ठेउन जातात

जगतांना असे बरेचसे अनुभव येतात.. बरेच वेळा अनोळखी व्यक्ति येतात आयुष्यात काही क्षणा करीता . कधी केवळ एक क्षणाची भेट पण खुप आनंद देउन जातात , आठवणी मागे ठेउन जातात.. कोण कुठली व्यक्ति त्या गोष्टी गौण असतात. त्यांच्याशी खर तर कुठलाच ह्रणानूबंध नसतो . पण कुठेतरी एक अनामीक ओढ असते मग ती भेटीची असो, नुसतेच बोलण्याची असो किंवा त्यांच्या सुखाची असो ... ती आपुलकी म्हणा ते जे काही असते ते मग काहीही असो .. त्यांच्या सुखासाठी आपल्या मनात एक संवेदना नक्कीच असते; कारण ते काळजाच्या वाटेने आयुष्यात आलेले असतात.
बरेच वेळा अश्या संवेदनांना नात्यात बांधणे हे त्या अनामीक नात्यासाठी धोक्याचे असते . त्यांना नात्यात बांधण्याच्या प्रयत्नात त्यातील संवेदना आपूलकी ओढ सगळ संपुन जाते.म्हणुनच ते जे काही आहे ते तसेच अनुभवावे .. कारण त्यातच त्याचा गोडवा टीकुन आहे.
म्हणून मी नेहमीच म्हणतो की ...

हजारो मैलांचा प्रवास करून येणार्‍या लाटांची
आणि किनार्‍याची भेट असते काही क्षणांची ...
तशीच मैत्री कर माझ्याशी ..
पण ओढ असु देत हजारो मैलांची ।

-----
Mandar Hingne

तूझी वाट पाहणे...!

तूझी वाट पाहणे
ही वेगळीच बात आहे ...
तूझा विरहातही
तूझ्या आठवांची साथ आहे..

आठवण म्हणजे..;
सतत विचारात तूझ येण असत.
का
आठवण म्हणजे,
तू न मागताही तूला बरच काही देण असत

...आठवण म्हणजे;
तूझं मन आपोआप मला कळणं असत
की
एक नातं आपल्या मनाच
ऎकमेकांशी जूळणं असत

केव्हातरी मग
मन माझ होते अलवार
शब्दांकडे उघडते मग
माझ्या आठवांचे दार

मी मग होत जातो
एकटाच भरभरून व्यक्त
आणि समोरचे सारे विश्व
ऎकत असते माझ मन फ़क्त

अतातरी तुझ्या पावलांना
माझ्या दिलाचा रस्ता कळू देत
प्रेमाच्या नात्याने मग,
दोघांची ओंजळ अता भरू देत ..


--
मंदार हिंगणे

मज आठवीते तू माऊली

दिवाळीचा सण थोर
सजवीतो घर दार
मांडतो दारापूढे
तेलदिव्यांच्या रांगोळी
पाहून दिव्यांची आवली
मज आठवीते तू माऊली ।

आठवीता दिवाळी
मनी दाटते तूझे रूप
चैतन्याने ओतप्रोत
तूझा घरातील वावर
उजेडात पणतीच्या
तूझी तेजाळते सावली
मज आठवीते तू माऊली ।

जरी आज दूर पोटासाठी
जाउ दिलेस तु मला
माहीत मला अन तूलाही
आहे ते माझ्याच भल्यासाठी
झाली चार वर्षे पाहुनी तूला
जिव होतोय ग वरखाली
मज आठवीते तू माऊली ।

आज सुख लोळती पायापशी
तरी जीव मायेचा उपाशी
तुज भेटाया झुरतो मी
का न ठेवले तू मला
ग आई तूझ्या पदराखाली
मज आठवीते तू माऊली ।

!...... चातकाची हाक.......!

आले आले घन-मेघ हे दाटून
पुन्हा आला श्रावण एकदा फ़िरून

भिजवीली माती दरवळे सुगंध
नाचती पाखरं एकरूप होवून

गरजला नभातूनी हा नाचला रानभर
सैदामीनी गाई गाणे नभास बिलगून

टपोर्‍या थेंबानी शहारले अंग अंग
सरीत पावसाच्या हरपले भान

तापल्या धरेवर गारव्याची पखरण
थबकल्या मनावर आशेचे किरण

बरसणार्‍या क्षणात उभा हात पसरून
येना सये अता ते पाश दुर सारून

नसे मल्हार जरी कमी न मझी साद
झणी ये धावत ही चातकाची हाक।

--
मंदार हिंगणे
२३/१०/२००८

ऒर हमे मंजीलोसे वास्ता था |

न खुदासे शिकायत थी न तकदीरोंसे वास्ता
चले थे जहांपे वो मेरा अकेलेका ही था रास्ता

चलते चलते युहीं, मुकाम तो कयी गुजरे गये
पर, मंजर की चाहमै हम रास्तोंसे दूर न गये

खूशबू जैसे कयी लोग हमे तो राहों मै मिले
खूशकिस्म्त है हम, वो थोडी दूर तो साथ चले

तमाम उम्र कोन यहां किसका साथ देगा
लेकीन ये न कम था, थोडी देर तो उनसे मूखातीव थे

वो तो एक शब की मुलाकात थी,
नशेमै थे हम तुम, कल की किसे खबर थी

दि तो थी उन्होने दस्तक मेरे दिल पर ;
अब तो किसी ऒर की आहट है मेरी जिंदगी पर

रात के साये मै तुटा वो बेहोशीका आलम था ;
जाग रहे थे चिराग राहों के, ऒर हमे मंजीलोसे वास्ता था

मंदार
27-09-2008

मेरी नजर मै खुदा भी बेकसूर नही ।

माना के वक्त ने की बेवफ़ाई
हसरते और आरजू भी आज रूसवां हैं
पर इतनी बूरी भी तो नही सभी लोग
क्या दोस्तोंके भी दूवाओं मैं असर नही हैं ?

लब्ज तो हमेशा अपना रंग दीखाते है
खूशी हो या गम अपनीही बाजी खेलते है ।
उनसे गीला क्या, नजरीया बदलो जरा अपना ;
शायद प्यार करनेवाले आपके आसपास ही है

रूसवाई का हक्क माना आपही रखते है
और हम है की मनानेकी कोशीश करते है
जाने-अंजाने मै दिल आपका तोड बैठे;
और आप है की हमासे नफ़्रत करते है

आप तो मिट्टी का आशीयाना बनाते गये
और अफ़सानोंको हकीगत मै फ़िरोते रहैं
हम न थे हमारे कभी, थे पहेलेसे किसी और के
और आप हमे बेवफ़ा कातील बनाते रहैं

गम मैं हसने वालोंको रुलाया नही जाता
जैसे लेहेरोंसे पानीको हटाया नही जाता
होनेवाले तो बस हो जाते अपने तकदीरसे
किसी को कहकर अपना बनाया नही जाता

आखीर मैं बस इतना कहूंगा आपसे ..

कोन है जो मंजरसे दुर नही ?
कोन है जो जिंदगीसे मजबूर नही ?
गलतींया तो सभी करते है,
मेरी नजर मै खुदा भी बेकसूर नही ।

----
मंदार हिंगणे