मज आठवीते तू माऊली

दिवाळीचा सण थोर
सजवीतो घर दार
मांडतो दारापूढे
तेलदिव्यांच्या रांगोळी
पाहून दिव्यांची आवली
मज आठवीते तू माऊली ।

आठवीता दिवाळी
मनी दाटते तूझे रूप
चैतन्याने ओतप्रोत
तूझा घरातील वावर
उजेडात पणतीच्या
तूझी तेजाळते सावली
मज आठवीते तू माऊली ।

जरी आज दूर पोटासाठी
जाउ दिलेस तु मला
माहीत मला अन तूलाही
आहे ते माझ्याच भल्यासाठी
झाली चार वर्षे पाहुनी तूला
जिव होतोय ग वरखाली
मज आठवीते तू माऊली ।

आज सुख लोळती पायापशी
तरी जीव मायेचा उपाशी
तुज भेटाया झुरतो मी
का न ठेवले तू मला
ग आई तूझ्या पदराखाली
मज आठवीते तू माऊली ।

!...... चातकाची हाक.......!

आले आले घन-मेघ हे दाटून
पुन्हा आला श्रावण एकदा फ़िरून

भिजवीली माती दरवळे सुगंध
नाचती पाखरं एकरूप होवून

गरजला नभातूनी हा नाचला रानभर
सैदामीनी गाई गाणे नभास बिलगून

टपोर्‍या थेंबानी शहारले अंग अंग
सरीत पावसाच्या हरपले भान

तापल्या धरेवर गारव्याची पखरण
थबकल्या मनावर आशेचे किरण

बरसणार्‍या क्षणात उभा हात पसरून
येना सये अता ते पाश दुर सारून

नसे मल्हार जरी कमी न मझी साद
झणी ये धावत ही चातकाची हाक।

--
मंदार हिंगणे
२३/१०/२००८

ऒर हमे मंजीलोसे वास्ता था |

न खुदासे शिकायत थी न तकदीरोंसे वास्ता
चले थे जहांपे वो मेरा अकेलेका ही था रास्ता

चलते चलते युहीं, मुकाम तो कयी गुजरे गये
पर, मंजर की चाहमै हम रास्तोंसे दूर न गये

खूशबू जैसे कयी लोग हमे तो राहों मै मिले
खूशकिस्म्त है हम, वो थोडी दूर तो साथ चले

तमाम उम्र कोन यहां किसका साथ देगा
लेकीन ये न कम था, थोडी देर तो उनसे मूखातीव थे

वो तो एक शब की मुलाकात थी,
नशेमै थे हम तुम, कल की किसे खबर थी

दि तो थी उन्होने दस्तक मेरे दिल पर ;
अब तो किसी ऒर की आहट है मेरी जिंदगी पर

रात के साये मै तुटा वो बेहोशीका आलम था ;
जाग रहे थे चिराग राहों के, ऒर हमे मंजीलोसे वास्ता था

मंदार
27-09-2008

मेरी नजर मै खुदा भी बेकसूर नही ।

माना के वक्त ने की बेवफ़ाई
हसरते और आरजू भी आज रूसवां हैं
पर इतनी बूरी भी तो नही सभी लोग
क्या दोस्तोंके भी दूवाओं मैं असर नही हैं ?

लब्ज तो हमेशा अपना रंग दीखाते है
खूशी हो या गम अपनीही बाजी खेलते है ।
उनसे गीला क्या, नजरीया बदलो जरा अपना ;
शायद प्यार करनेवाले आपके आसपास ही है

रूसवाई का हक्क माना आपही रखते है
और हम है की मनानेकी कोशीश करते है
जाने-अंजाने मै दिल आपका तोड बैठे;
और आप है की हमासे नफ़्रत करते है

आप तो मिट्टी का आशीयाना बनाते गये
और अफ़सानोंको हकीगत मै फ़िरोते रहैं
हम न थे हमारे कभी, थे पहेलेसे किसी और के
और आप हमे बेवफ़ा कातील बनाते रहैं

गम मैं हसने वालोंको रुलाया नही जाता
जैसे लेहेरोंसे पानीको हटाया नही जाता
होनेवाले तो बस हो जाते अपने तकदीरसे
किसी को कहकर अपना बनाया नही जाता

आखीर मैं बस इतना कहूंगा आपसे ..

कोन है जो मंजरसे दुर नही ?
कोन है जो जिंदगीसे मजबूर नही ?
गलतींया तो सभी करते है,
मेरी नजर मै खुदा भी बेकसूर नही ।

----
मंदार हिंगणे

एकदा मला पाहाचय तूला पाउसात भिजताना

एकदा मला पाहाचय
तूला पाउसात भिजताना
तरसताना बघाचय
त्या बरसणार्‍या क्षणांना

असावी तू चिंब भिजलेली
ओल्या केसातूनी थेंबे ओघळलेली
ओला पदर थोडा सरावा बाजूवर,
अन काजळी गालावर ओघळलेली

व्हावे मीही थेंब एक कुणीसे
तुझ्या डोईवर पडून पायापर्यंत घसरावे
सुखावेल मीही तुझ्या ओलत्या स्पर्शाने
निथळारे रूप तुझे मनात साठवावे

असे पाऊसाने थैमान घालावे
मनाचे सारे बंध क्षणी कोसळावे
तूझ्या देहावरून ओघळण्यासाठी
जणू मग थेंब थेंब तरसावे

स्प्रर्श तुझे तन-मनी काहूरणारे
शब्द तूझे मल्हार छेडणारे
खूपव्यात कोसळणार्‍या जलधारा
जसे मदनाचे तीर रूतणारे

ओलते रुप घ्यावे बाहुत भरुनी
भारावते मन की गरज स्पर्शाची
बान्ध कसा घालु माझीया मनाला
वासना नव्हे ती ओढ मिलनाची

व्हावे फ़ूलांचेही अंतर
तेव्हा आपूल्या मिलनात
रक्तातून उसळावी प्रीत
श्वास मिळावीत श्वासात

दूर जवळ ते प्रश्न
उगा पडावेत कशाला ?
दोन शरीर एक जीव
बाकी उरावेत कशाला ?

मंदार हिंगणे

पीता पीता पीता... मी पीत गेलो..!

पीता पीता पीता... मी पीत गेलो
पीतां पीता ... मी क्षण क्षण झुरत गेलो

आठवता डॊळे नशीले मी शराब पीत गेलो
डोळ्यातल्या पाण्यात मी आकंठ डूंबत गेलो

प्याला ते अनेक प्याले मी रिजवीत गेलो
प्याल्यातल्या छबीला मी पुन्हा पुन्हा चूंबत गेलो ।

नशा तर मी करणार, त्यात नाव दारुचे खराब का
दारूची चूक ती काय? मीच चेहेरा "तीचा" बघत गेलो ।

पीणार मी इतका की दर्द सारे आता संपून जावेत
सोडुन ती गेली अन मी दारुस जवळ करत गेलो ।

बेवफ़ा सनम तुझ्यापरी ही दारू नशीली कैकवार बरी;
ह्रुदय जाळत होती.. तरी ओठांनी स्पर्शीत मी गेलो ।

प्याल्यावर प्याले मैफ़िलीत लोग संपवीत होती;
संपलेल्या प्यालात मी माझे रक्त भरत गेलो ।

परतीच्या वाटेवर शक्ती देहातली संपली नेमकी जेथे
तिथे कधी दिल्या घेतल्या वचनांची शपथ घेत "गेलो" ।


मंदार
१७-०७-२००८

नसतेस घरी तू जेव्हा ... ( विडंबन )

नसतेस घरी तू जेव्हा ... ह्या संदीप खरे ह्यांच्या नितांत सुंदर गाण्याचे.. मी विडंबन केले आहे.. तेव्हा प्रथम त्यांची माफ़ी मागतो .
आज सकाळीच त्या गाण्याची लिखीत प्रत माझ्या ईमेल वर आली.. ती वाचतांना जे सुचत गेले ते लीहीत गेलो. कूणास दुखवीण्याचा हेतू नाही.. एक आनंद म्हणून बघावे ही सगळ्याना विनंती ....
क्षमस्व..
-----------------------------------
मुळ काव्य:

नसतेस घरी तू जेव्हा
जीव तूटका तूटका होतो
जगण्याची विरती धागे
संसार फ़ाटका होतो..

नभ फ़ाटून वीज पडावी
कल्लोळ तस ओढवतो
ही धरा दिशाहीन होते
अन चंद्र पोरका होतो

येतात उन्हे दाराशी
हिरमुसूनी जाती मागे
खिडकीशी धबकून वारा
तव गंधावाचून जातो

तव मिठीत विरघळणार्‍या
मज स्मरती लाघव वेळा
श्वासावीन ह्रुदय अडावे
मी तसाच अगतीक होतो

तु सांग सखे मज काय
मी सांगू ह्या घरदारा
समईचा जीव उदास
माझ्यासह मिण मिण मिटतो

न अजूनी झालो मोठा
न स्वतंत्र अजूनी झालो
तुजवाचुन उमगत जाते
तुजवाचुन जन्मच अडतो
----------------------------------------

असतेस घरी तू जेव्हा
जीव धडका धडका भरतो
हिमतीचे विरती धागे
जीव बार फ़ुसका होतो ...

वस्तू लागून काच फ़ूटावी
आवाज रोजचाच येतो
ही भांडी दिशाहीन होता
अन पती मारका होतो

येतात पाहूणे दाराशी
हिरमूसूनी जाती मागे
खिडकीशी गाव तो सारा
तव गूण पसरवत जातो

तव मूठीने मिळणार्‍या
मज खुपती जाचक खूणा
मुख दाबून बुक्के पडावे
मी तसाच स्तंभीत होतो

ते सांग देवा मज काय
मी सांगू ह्या जगताला
एकला मी न उदास
हरएक रोज रोज पीटतो

न थांबला तो तंटा
न मी चीत अजूनी झालो
तीलाच आवरत जातो
दिनरात कसेसे लोटतो

--
मंदार हिंगणे
२१/०५/२००८